David Grossman schreef een boek voor zijn kinderen

Cossee gaf de eerste druk uit in 2002. Ik las de zevende, van 2016. In deze druk helaas geen interview met de schrijver en geen der recensenten vertelde iets over dit vraaggesprek. Jammer, want dat had ik graag gelezen. Nu geef ik er maar mijn eigen draai aan. Toen ik op de helft van dit boek was, besloot ik om het op te geven. Grossman is de man van het detail maar in dit boek verloor hij zich erin waardoor mijn leesplezier nogal vergald werd. Toen las ik de laaiende recensies en ook in het boek zelf werd door verscheidenen mensen de loftrompet gestoken. Hm, zou ik me vergissen? Zou ik weer eens een te snel oordeel vellen? Ik besloot om verder te lezen en warempel, ik begon de smaak te pakken te krijgen. Na een wel erg lange inleiding kreeg het boek vaart en begonnen de personen voor mij tot leven te komen. Bovendien kreeg ik in de gaten wat er nou eigenlijk gaande was. Ik merkte dat ik langzaamaan van Assaf, de hond en van Tamar begon te houden en de liefde voor een boek is een krachtige motor om het uit te lezen. Grossman droeg dit boek op aan zijn kinderen. Hij voltooide het eind 1999. Hoe oud waren zijn drie kinderen toen? Ik vermoed ergens in de puberteit. Pappa heeft een boek voor jullie geschreven, hier lees maar. Maar pap, wanneer wordt het nou spannend? Wanneer gebeurt er nou echt iets? Rustig doorlezen m'n liefjes, dan zul je zien dat het heel spannend en ook nog leuk wordt. En dat klopt. De stem van Tamar is een wervelend avonturenverhaal dat past bij pubers. Het gaat over verzet tegen ouders, vakantiebaantjes, verslaving, ontmoetingen met spannende mensen, lieve dieren, schattige babytjes, interessante reizen, jezelf ontdekken, gewoon, alles wat het leven van pubers de moeite waard maakt, nou ja, gewoon. Helemaal niet gewoon en daarom is dit boek zo leuk, ook voor volwassenen. Ik kreeg de indruk dat Grossman gewoon lol had in het schrijven van dit boek. Nu eens geen emotionele boodschappen, somberheid en verdriet maar gewoon schrijf- en leesplezier. Ik vroeg me alleen wel af waarom de grootste schurk in dit verhaal Pesach heet. Pesach, het Joodse Pasen, het lentefeest waarmee de Joden de uittocht uit Egypte en daarmee de bevrijding van slavernij herdenken. Was ik aanvankelijk geneigd om het boek twee sterren te geven, de tweede helft waren vier sterren waard en die helft heb ik maar de doorslag laten geven.