Teleurstellend.....

Na drie lyrische recensies over dit boek kom ik aan met één ster...... Ik ben er geweest, net als in de Noorse bergen, maar ook thuis in Overijssel en Drenthe op de hei, in het veen. Allemaal prachtig in al hun verschillen en verscheidenheid. Ik kom graag in de natuur, het liefst 's ochtends vroeg. Ik herkende veel van wat de schrijfster schreef maar ik voelde me al lezende op geen enkel moment meegenomen door haar en daaraan is die ene ster te danken. Ik vond het een tamelijk intellectueel boek en de diverse hoofdstukjes benaderden de Cairngorms bijna schematisch: iets over planten, over vogels, enzovoorts. Allemaal tamelijk oppervlakkig. Mooi vond ik de afwisseling van haar waarnemingen op micro- en macronivo Robert Macfarlane was zeer uitvoerig in zijn inleiding. Een hoogst intellectueel betoog dat naar mijn mening kant noch wal raakt. Het nawoord van mevrouw Winterson is meer een ode aan het boek in het algemeen en kan goed gemist worden. Het voegt niet veel toe. Tot op zekere hoogte is het een intiem boek omdat de schrijfster haar persoonlijke ervaringen, bespiegelingen en andere gedachten deelt met de lezer. Ik zit daar niet op te wachten omdat ik mevrouw Shepherd niet ken. Duidelijk is dat ik de natuur heel anders beleef dan zij. Logisch maar daardoor kregen haar ontboezemingen iets bevreemdends voor mij. Ik had graag met haar door haar geliefde Cairngorms gezworven. Ik had het fijn gevonden als ze me zou voorstellen aan haar reusachtige, mysterieuze vriend. Nu bleef alles wel erg afstandelijk.