Mix van heden en verleden, jong en oud

Alma en Irina zijn in deze roman van Isabel Allende de sterke vrouwen. Het is niet mijn eerste boek, waarin een Joods meisje haar land moet verlaten om aan de nazi's te ontkomen, maar hier besefte ik dat niet alleen de nazi's van kampen gebruik maakten. Hoe de Japanners in de VS behandeld werden, wordt goed in beeld gebracht, als we zien wat er met de familie van Ishimei gebeurd. Als ik over rassenhaat in de VS hoor, denk ik altijd aan de tegenstellingen tussen blank en zwart. Hier zie je echter dat Alma niet met haar grote liefde kan trouwen, omdat hij een Japanner is en huwelijken tussen verschillende rassen in die tijd niet worden getolereerd. De geaardheid van Nathaniel wordt subtiel onthuld en de houding die nog niet zo lang geleden tegenover AIDS werd aangenomen, wordt aan de hand van een concreet voorbeeld uitgewerkt. Naar het einde van het boek hanteert Isabel Allende nog even haar toverstokje met magisch realisme. Dit was voor mij overbodig. De roman zat perfect in elkaar, was evenwichtig opgebouwd en behandelde op een respectvolle manier enkele zware thema's uit onze recente geschiedenis.