Stilistisch nagenoeg perfect, inhoudelijk weinig origineel

Stilistisch hoogstandje, een waar schrijfexperiment. Punten zijn schaars, komma's staan er in overvloed, alsof je een lang gedicht van 360 bladzijdes leest wat af en toe wordt onderbroken door een hoofdstukaanduiding. Zinnen beslaan soms meerdere bladzijdes waarmee perfect de maalstroom van gedachten wordt weergegeven. Als je het prettige ritme eenmaal te pakken hebt blijft je maar verder lezen, volledig meegevoerd met de hoofdpersoon. Ondanks de donkere inhoud spat het schrijfplezier van de bladzijdes af, je wordt ondergedompeld in talloze metaforen, doodgegooid met ontelbare veel liedteksten. Echter, overdaad schaadt, de vergelijkingen zijn unieke vondsten, maar te vaak aanwezig. Daarnaast worden bepaalde fantasieën van de gunsteling keer op keer herhaald zoals over de Twin Towers. Hierdoor voelt het alsof Rijneveld een trucje uithaalt en hier elke keer weer de aandacht op wilt vestigen. De taal is zo overweldigend en zo nadrukkelijk aanwezig dat het de inhoud laat vervagen. Het is een feest om te lezen, zo prachtig is het geschreven, maar hierdoor valt wat je leest zowat volledig weg. Thematisch gezien is het boek deels een herhaaloefening van <em>De avond is ongemak</em>. De gunsteling is zowat inwisselbaar met het hoofdpersonage uit genoemde roman. Daarnaast is de setting in beiden boeken exact hetzelfde. Qua plot en vertelperspectief doet het sterk denken aan <em>Lolita</em> van <em>Nabokov</em>. Nu ik dit zo schrijf is het boek eigenlijk precies wat je krijg wanneer je twee genoemde werken zou samenvoegen tot een roman. Het schrijfwerk stijgt met gemak boven de <em>De avond is ongemak</em> uit. Normaliter val ik wel voor mooischrijverij, maar in dit geval verbloemt het de inhoud te veel. Dat is wellicht juist het hele idee achter deze roman, maar drie keer raden wat de clou van <em>Lolita</em> is. Nu heeft <em>Nabokov</em> uiteraard geen alleenrecht op dit soort verhalen, maar <em>Mijn lieve gunsteling</em> is een kopie van dezelfde formule me dunkt. Combineer dat met net iets te veel overeenkomstigheid met Rijnevelds eerdere roman en dit boek las voor mij als iets wat ik al eerder had gelezen en wat, op het sprankelende proza na, weinig vernieuwend was. Meer van dit schrijfwerk, minder metaforen en inhoudelijk wat vernieuwender en ik ben weer fan.