Meeslepende roman, soms iets te dramatisch

Vlotte, meeslepende roman over een gezin dat in een klap de ouders verliest, beschreven vanuit de herinneringen van het jongste kind: Jules. Nu moet ik toegeven dat ik romans waar personages drama in hun jeugd beleven en hoe dit hun latere leven beïnvloedt een klein beetje zat begin te worden als in: er zijn er al zoveel van. Ondanks mijn zojuist beschreven sentiment ben ik wel positief over deze roman. Waarom? Omdat Wells zijn geschreven karakters heel natuurlijk aanvoelen. Gedurende het boek worden ze op kundige wijze tot leven gebracht. Daarnaast is de wisselende dynamiek tussen de broers en zus erg sterk. Het ene moment staan ze ver van elkaar af om uiteindelijk keer op keer toch weer naar elkaar toe te trekken. Het zit goed in elkaar, leest makkelijk weg en voelt geloofwaardig aan. Daarnaast roept Wells interessante vragen op: bepaalt ons verleden wie wij zijn in het heden? Zeer waarschijnlijk wel, maar in hoeverre kun je je daarvan dan weer lostrekken? En hoe zit het met de omstandigheden en de keuzes die wij maken, is dit alles ook weer beïnvloed door het verleden? Hoewel dit wellicht geen unieke vondsten zijn is dit alles wel subtiel en bekwaam in het verhaal verwerkt zonder al te nadrukkelijk op de voorgrond aanwezig te zijn. Het boek is af en toe wel erg dramatisch, het is vrij veel ellende wat bij mij nogal eens averechts wil werken en mij als lezer zijnde juist ongevoelig maakt hoewel het er in deze roman gelukkig niet te dik bovenop ligt. Daarnaast ontbreekt er enige vorm van humor in het boek zowel in gebeurtenissen als in schrijfwerk. Desalniettemin een vrij sterk boek binnen het genre met name dankzij de naturelle weergave van de karakters en interessante vraagstukken ondanks dat het soms wat sentimenteel en clichématig is.