Therapie met filosofie

In deze roman volg je twee verhaallijnen. De eerste gaat het over Julius, een psychiater die huidkanker heeft en volgens zijn arts nog grofweg 1 jaar zal leven. Dit zorgt ervoor dat Julis gaat reflecteren op zijn carrière als psychiater waarbij hij uiteindelijk contact opneemt met een seksverslaafde ex-patiënt die hij in het verleden niet heeft kunnen helpen, Philip. Philip is een wat merkwaardig figuur met weinig sociale vaardigheden die zichzelf uiteindelijk van zijn verslaving heeft kunnen verlossen dankzij de filosofie van Schopenhauer. Philip wil nu zelf psychiater worden om patiënten te kunnen helpen middels zijn kennis van de filosofie. Julius vindt Philip een ongeschikt persoon als psychiater, maar uiteindelijk maken ze een afspraak dat Julius Philip aan zijn bevoegdheid helpt mits Philip een tijdje deelneemt aan een groepstherapie die Julius leidt. De eerste verhaallijn gaat voornamelijk over deze therapie sessies. De andere verhaallijn is een soortement van autobiografie van Schopenhauer waarbij je meer leert over zijn leven alsook zijn gedachtegoed. Om het hoofdstuk worden de verhaallijnen meestal afgewisseld. De therapiesessies zijn goed beschreven. Als lezer krijg je het gevoel onderdeel van de groep te zijn. Alsof je als het ware een toeschouwer bent in de kring die enkel mee kan luisteren. Naar mate het verhaal vordert leer je de verborgen geheimen van elke deelnemer kennen waaruit interessante discussies en conflicten binnen de groep ontstaan. Hierbij moet ik wel opmerken dat het dialoog soms wat tenenkrommend in herhaling valt. Na een ontboezeming lees je elke keer weer "Och wat dapper dat je dit durft te vertellen voor de groep zeg. Natuurlijk vergeven wij jouw je fouten uit het verleden. Zo'n fout kan iedereen maken" en soortgelijk weekhartige geleuter. Wellicht is dit hoe mensen in therapie daadwerkelijk met elkaar praten, maar na de zoveelste keer begon het mij lichtelijk te irriteren. Buiten dat om zijn de gesprekken boeiend om te lezen en vloog ik door de hoofdstukken heen. De autobiografische verhaallijn over Schopenhauer is erg interessant om te lezen wanneer je niks van de beste man af weet zoals ik. Het is een beschrijving van zijn leven alsmede een eerste kennismaking met zijn ideeën en werk. Daarnaast staat boven elke hoofdstuk een aforisme van Schopenhauer. Deze combinatie zorgt ervoor dat je als onwetende lezer op ontspannende wijze een basis krijgt toegereikt in zijn filosofie. Betreffende de inhoud is zijn gedachtegoed mij te pessimistisch en onderschat de beste man de waarde van vriendschap en relaties met de medemens. Daarnaast komen sommige uitspraken over als klinkklare onzin die mij te kort door de bocht is, maar zijn er ook genoeg zienswijzen die stof tot nadenken bieden zoals bijvoorbeeld de invloed van verlangens, in hoeverre dit van buitenaf komt en of wij als mensen dit kunnen sturen. De connectie tussen deze twee verhaallijnen vindt plaats via Philip die voornamelijk Schopenhauer citeert zodra hij begint te oreren tijdens de sessies. Meestal zijn dit citaten en ideeën die je al eerder hebt gelezen in de autobiografische verhaallijn al dan niet als aforisme boven een voorgaand hoofdstuk. Het voordeel hiervan is dat het gedachtegoed van Schopenhauer beter blijft hangen en je gelijk een toepassing hiervan zit in de therapiesessie. De verbinding tussen de twee verhaallijnen is echter weinig subtiel gezien Philip een moderne levende variant van Schopenhauer vertegenwoordigt. Storend is dit daarentegen niet, omdat dit binnen de therapiesessies interessante reacties ontlokt bij de overige deelnemers. Concluderend is dit boek een aanrader voor een ieder die op gemakkelijke wijze in romanvorm wil kennismaken met het leven en gedachtegoed van Schopenhauer en het daarnaast boeiend vindt om een inkijkje te krijgen in verscheidene therapiesessies. Voor Schopenhauer kenners biedt dit boek vermoedelijk te weinig diepgang, maar voor mij als onwetend mens was dit een interessante en leerzame leeservaring.