Subliem

Een novelle over een Vlaamse boerenfamilie in de Tweede Wereldoorlog, hoeveel kun je daarmee doen in honderd bladzijdes? Heel veel blijkbaar als je Hugo Claus bent. Het begin van het boek is behoorlijk lastig om in te komen. Claus heeft een eigenzinnige stijl waar je aan moet wennen. Combineer dat met het feit dat je het boek leest vanuit het perspectief van zes verschillende karakters en het boek vraagt in het begin gelijk veel van de lezer. Daarnaast wordt er in de paar bladzijdes met aardige wat namen rond gegooid zonder dat je nou precies weet wie de personages en wat de onderlinge relaties zijn. Echter, de aanhouder wint en wordt rijkelijk beloond, wat een boek zeg. Zodra je eenmaal aan de stijl gewend bent is de Metsiers een genot om te lezen. Een fantastisch ritme gecombineerd met wat ouder Nederlands, heerlijk. De karakters weet de schrijver erg goed uit te diepen ondanks de geringe omvang van het boek. Je hebt per perspectief echt het idee dat je in de gedachten van een totaal ander personage verkeerd. Gaandeweg worden ook de onderlinge relaties duidelijk zonder dat dit expliciet benoemd wordt. Er wordt ook mooi vanuit het karakter geschreven, wanneer bijvoorbeeld bij de lezer een bepaald gegeven of karakter al bekend is, maar bij het personage dat je leest nog niet, dan is dit merkbaar in de woordkeuze die de schrijver gebruikt. Het plot is eveneens sterk uitgevoerd. Geleidelijk wordt de spanning opgebouwd om met een klapper te eindigen. Fenomenale debuutroman voor een 19-jarige!