Absurd, geestig maar ook serieus

Ik hoefde alleen maar de flaptekst te lezen en ik wist dat er een geestig verhaal te wachten stond. Dát was wel duidelijk. Eenmaal aan het lezen geslagen, werd dat al snel bevestigd: dit zou een verhaal vol humor en absurditeiten worden! Neem bijvoorbeeld: • Nou uhh… dieren die naar school gaan • Een pelikaan die de zoon is van een internationale superschurk • Een blinde roodstaartbuizerd die een stoere zonnebril draagt • En Frankrijk? Ja, dat land zit op de knie van de hagedis Zack. Ik ga het niet uitleggen, lees het boek maar ;) Dit boek van de Amerikaans-Britse schrijver Patrick Ness is niet alleen maar een grappig antropomorfistisch verhaal. Het is net zo goed een verhaal over vriendschap, over pesten, over familiebanden en depressiviteit: “Op de dag dat zijn vader stierf, kwam Zacks moeder thuis met een zwarte hond. De hond praatte niet, hij keek niet naar Zack, hij hing alleen maar om zijn moeder heen als een donkere wolk. Op sommige dagen mocht ze van de hond uit bed komen, ontbijt voor Zack maken en naar haar werk gaan — en dan was ze bijna weer de moeder die ze altijd was geweest. Maar je wist het nooit. Want er waren ook dagen waarop hij haar niet eens liet opstaan.” Daar krijg je toch een brok van in je keel? Ik ben erg te spreken over de manier hoe Patrick dit heeft verpakt in het boek: in korte stukjes, maar net genoeg om je als lezer te laten beseffen wat er aan de hand is. Mijn lezershart is sneller gaan kloppen. Volgend jaar komt deel 2 uit, ik ben heel benieuwd!