Word verliefd op de liefde

In het hart van de storm begint met een tragedie. Lucy komt erachter dat haar vriend haar bedriegt en maakt de moedige beslissing om alles achter te laten en naar Schotland te verhuizen. Haar ouders hebben daar de liefde gevierd vele jaren geleden en Lucy hoopt de plekken van op de foto’s in het echt te kunnen bewonderen. Ze vindt werk in een lokale B&B, waar het al snel klikt met het nichtje van de uitbaters. Kylee is geweldig. Écht. Ze heeft me meermaals doen gniffelen in mijn vuistje. Niet alles gaat van een leien dakje voor Lucy. Tijdens haar eerste autorit rijdt ze bijna een chagrijnige Schot aan, die later de broer van Kylee blijkt te zijn. Het lijkt wel alsof het lot haar blijft tarten want ze komt hem steeds opnieuw tegen, maar het is meer dan duidelijk dat de knappe Schot geen fan van haar is. Een nacht in het hart van een storm (het boek heeft zijn titel zeker niet gestolen!) brengt daar langzaamaan verandering in. De romance is realistisch en hartverwarmend. De dialoog is *chef’s kiss*. Vaak heb ik het probleem dat het taalgebruik niet altijd lekker voor me bekt als Vlaamse, maar dit had ik helemaal niet met Anika’s schrijfstijl. Het vloeit heerlijk in elkaar over en wat kan zij goochelen met woorden. De personages hebben diepgang en een doel voor ogen, waardoor je al snel een zwak krijgt voor alle nevenpersonages. Twee van mijn favoriete quotes: ‘Ben je je aan het verstoppen? Ik duwde de deur verder open en liep de hal in. ‘Nee.’ Ze klonk als een mokkend kind - en keek er ook zo bij. Ik grinnikte. ‘Serieus? Je huis lijkt wel een bunker. Heb je geen behoefte aan daglicht? ‘Ik ben een vampier,’ antwoordde ze met ontblote tanden. (…) ‘Wil je een glaasje O-negatief?’ ‘Doe maar wijn.’ Ik wees naar de fles die op haar aanrecht stond. ‘Maar de héle tijd is er dat rauwe randje. Dat rafelige stuk van mijn gebroken hart dat continu in mijn borstkas prikt, onmogelijk te negeren. Het bedekt al mijn geluk met een dun laagje verdriet - net genoeg om de glans eraf te houden.’ Ik heb zelf een grote liefde voor Schotland, zeker sinds ik als achttienjarige een trektocht door het land gemaakt heb. Anika weet perfect de (beschaafde) wildernis van het landschap tot leven te wekken met haar woorden. Het is duidelijk dat ook zij haar hart daar verloren is. Je waant je als lezer met Lucy mee in de bergen, aan de watervallen en in het oog van de storm. Samen met Lucy en Noah, want het is een dual POV, word je verliefd op hun liefde. Ik heb het boek verslonden in één nacht… Ik kon het onmogelijk wegleggen en moest verder lezen. En dat is het grootste compliment dat ik dit boek en deze auteur kan geven.