De spanning wordt tot een climax opgebouwd

<i>De Moskou vector</i> begint meteen al goed. In de proloog wordt een moord gepleegd. Een van de vele die nog zullen volgen. Deze ene moord, en naar later blijkt, ook een groot aantal andere, zijn het gevolg van een nieuw biowapen. Waarvan het onmogelijk is om zonder bewijs aan te tonen dat het om een wapen gaat. Want alle verschijnselen van de slachtoffers wijzen erop dat ze door een ernstige ziekte zijn overleden. <br /><br />Aan het uiterst geheime Covert One-team, dat onder leiding staat van kolonel Jon Smith, is het nu de taak om aan te tonen dat het dodelijke middel wél een moordwapen is. In zijn onderzoek loopt hij tegen de plannen van de Russische president Dudarev aan. Wat hebben deze met het biowapen te maken? Dit wordt langzaam, maar zeker steeds duidelijker. <br /><br />Smith en de zijnen schuwen geen enkel middel om de vijanden een kopje kleiner te maken. Dit gaat aanvankelijk nog vrij rustig, maar wordt steeds gewelddadiger. Vooral omdat die vijanden zich niet laten afschrikken. Ludlum en Larkin hebben ervoor gezorgd dat de spanning daardoor tot een climax wordt opgebouwd. Want in het tweede deel van het boek is deze in sterke mate aanwezig. <br /><br /><i>De Moskou vector</i> is een boek dat prettig en vlot leest en, zoals gezegd, een goede dosis spanning heeft. Ondanks dat dit ook weer een boek is over de verstandhouding tussen Amerika en Rusland is het zeker niet vervelend en afgezaagd. Voor de liefhebber van Ludlum-boeken is het min of meer weer verplicht leesvoer. <br /><br />Toch heb ik nog wel een puntje van kritiek. Ludlum gebruikt in dit boek veel termen als: 'de man met de grijze ogen', 'de zwaargebouwde man', 'de donkerharige vrouw', etc. Dit had hij van mij achterwege mogen laten. Gebruik dan gewoon de naam van de persoon (deze was al bekend) of houd het bij hij of zij. Dit neemt echter niet weg dat ik het boek uitermate plezierig en goed te lezen vond.