Heel erg aardig is Eend niet

De vijver staat droog en dat is niet goed voor het humeur van Eend. Ze begint te mopperen en er vormt zich een klein wolkje boven haar hoofd. Omdat ze zich verveelt gaat ze naar haar vrienden. Die willen haar best laten meespelen, maar Eend heeft op alle ideeën wel iets aan te merken. De wolk boven haar hoofd wordt steeds groter en zwarter. Wat nu? ‘Moppereend’ is een prentenboek van Joyce Dunbar en Petr Horáçek. Dunbar publiceerde reeds tientallen kinderboeken en haar werk werd in meer dan twintig talen vertaald. Vaak zijn haar verhalen wat eigenzinnig, zoals de avonturen van ‘Muis & Mol’. Dunbar heeft meer dan 80 boeken gepubliceerd. Vertaald in 20 talen, is ze vooral bekend om haar levendige en eigenzinnige prentenboekenverhalen, met hun brede emotionele bereik. Horáçek is een Tsjechische illustrator die vaak gebruikmaakt van collagetechnieken in zijn werk. Hij maakt prenten bij de verhalen van anderen, maar bracht ook zelf enkele boeken uit, zoals ‘En de maan lachte’ en ‘Wie slaapt daar?’. ‘Moppereend’ is wat betreft thema erg herkenbaar voor kinderen. Iedereen heeft weleens een slechte dag waarop hij geen zin heeft in iets anders dan dat waar hij zijn zinnen op gezet had. Wanneer dat door omstandigheden even niet kan, zorgt dat voor een pesthumeur. Hoofdpersonage Eend bevindt zich dus niet in een uitzonderlijke situatie, zeker niet waar het peuters en kleuters betreft. Alle alternatieve voorstellen worden afgewezen en Eend blijft lekker een beetje nukkig doen. Heel erg aardig is Eend niet tegen haar vrienden. De regenbui die op het einde van het verhaal volgt, maakt Eend weer gelukkig en alle kameraadjes doen lekker mee aan de plenspartij. Dat is waar het een beetje wringt, Eend krijgt namelijk haar zin en ondanks alle onvriendelijkheid hoeft ze zich niet één keer te verontschuldigen. Spons erover, lijkt het. Naar opvoeding en moraal toe hadden de vrienden van Eend toch beter even voet bij stuk gehouden, haar gedrag kan niet door de beugel. De regenboog aan het eind is prachtig, maar een beetje onverdiend. Dunbar heeft in dit geval gekozen voor een repetitieve structuur: bij elk dierenvriendje speelt zich min of meer dezelfde situatie af. De tekst beperkt zich telkens tot enkele zinnen en wisselt af tussen dialoogjes en de verteller. Ook wordt er wat gespeeld met de opmaak. Dit geeft het een dynamisch tintje. De illustraties van Horáçek zijn kleurrijk en gevarieerd. Ze vatten de gemoedtoestand van Eend goed en spreken aan. De stijl voelt vrij klassiek, maar door de combinatie aan technieken worden de prenten naar een hoger niveau getild. ‘Moppereend’ is een leuk verhaal dat zijn kwaliteiten vooral ontleent aan de illustraties. Er zit humor in en het laat zien dat een slecht humeur niet eeuwig hoeft te duren. Het boek is fijn om te bekijken, de tekeningen zijn gedetailleerd en divers. De verhaallijn biedt in ieder geval stof om te bespreken met het kind (3+) aan wie het voorgelezen wordt.