In naam van de kerk...

Wat een schrijnende verhalen.... Met belangstelling en afschuw heb ik ze gelezen. Ik vind het goed dat er op deze manier aandacht is geschonken aan meisjes in internaten en kloosters binnen de Katholieke kerk. Er is veel aandacht geweest voor jongens maar de meisjes hadden net zo goed te lijden onder het gezag van nonnen. En dan denk je in eerste instantie aan lieve, oude vrouwen die in geloof van God de kinderen liefde gaven.... daar denk ik nu een stuk genuanceerder over (de goede nonnen daar gelaten..) Wat een regelrechte schande; bij elk verhaal gingen de haren op mijn armen wel overeind staan. Opvallend vond ik dat veel nare ervaringen van de meisjes overeen kwamen. Het waren dus geen incidenten maar het algemene beleid (zoals met het eten en de straffen die toegediend werden). Het seksuele misbruik was geen beleid maar vond wel plaats door sommige angstaanjagende nonnen. Wat een seksueel gefrustreerde vrouwen, en dan je onderdrukte seksuele verlangens botvieren op kinderen. Macht uitoefenen en het kind pijn doen op allerlei gebied... Ik voelde walging en woede.... Het celibatair moeten leven lijkt mij ook een onderwerp van discussie. Bij de protestanten mogen dominees ook trouwen en een gezin stichten waarom binnen de Katholieke kerk dan niet? Het onthouden van seksualiteit is niet natuurlijk en vind in deze een uitweg via de kinderen... Dat kan God toch niet bedoeld hebben?! Ook hier vind ik het belangrijk een onderscheid te maken tussen het geloof en het beleid dat mensen er rond omheen maken. De frustraties, onderdrukkingen, macht uitoefening, het inboezemen van angst, de kinderen onthouden van liefde, genegenheid en aandacht en ze gebruiken als werkslaaf zonder de mogelijkheid te bieden te leren op een school.... allemaal beleid van een stel mensen die het echt niet begrepen hebben.... En dan de zwijg mentaliteit; iedereen wist het maar niemand deed iets.... een schande!