Hildeke

En dan is er Hildeke, ‘dat andere uiterste op de schaal van het menselijk tekort’. Een zin die al mijn zintuigen op scherp zet. Het menselijk tekort, wie herkent dat niet? Lieve Joris portretteert in Hildeke eerst haar vader, de schepper, zoals hij zichzelf placht te noemen en daarna haar zusje Hildeke, een mongooltje, ‘dat klinkt vriendelijker dan het syndroom van Down’. Lieve schrijft over de aftakeling van haar vader na het auto-ongeluk en de zorgen die dat geeft bij de kinderen. Lieve heeft zelf op haar negentiende het ouderlijk nest verlaten en reist over de wereld. Door het achteruitgaan van de vader en het uiteindelijk overlijden wordt Lieve steeds meer, of opnieuw, onderdeel van het gezin. Alle broers, behalve Fonny, de lievelingszoon van de schepper die al van jongs af aan niet gemakkelijk was en later zelfmoord pleegde, en de zussen bekommeren zich elk op hun eigen wijze over de vader en Hildeke. Ook poes Bollieke eist haar eigen plek op aan het bed van de schepper. Hildeke woont doordeweeks in een tehuis en komt in de weekenden naar huis. Na het overlijden van de vader worden de weekenden verdeeld onder de kinderen en wordt Rik voogd. Lieve schrijft liefdevol en humoristisch over haar zusje. Je ziet haar staan voor de roltrap, bang om er op te gaan. Je voelt haar angst wanneer ze naar een nieuwe omgeving gaat en moet lachen om haar grapjes en uitspraken. De twee portretten vervelen nooit: veel herinneringen worden gedeeld, maar als lezer bleef ik zitten met de vraag waarom Lieve zo lang op afstand van haar familie leefde. Was het haar broer Fonny, haar zusje Hildeke, de karakters van haar ouders? Het verhaal over Hildeke ontroert en maakt nieuwsgierig. Ik had Hildeke graag zelf willen ontmoeten. ‘Ze heeft een zingend hartje en een feilloos gevoel voor goed en kwaad.’