Mooie goede en gevarieerde bundel!

Wat een heerlijke en gevarieerde verhalenbundel is dit zeg! Ook de omgeving, ons eiland Texel, wordt prachtig geshowd. Voor mij een extra cadeautje daar ik er pas nog geweest ben. De bundel is verdeeld in vier seizoenen en dit maakt het extra fijn en overzichtelijk. De eerste verhalen zijn pakkend en veelal beschrijvend, soms een tikkie te. De ene stijl wat meer geoefend, de ander wat meer richting gekunsteld met een lik drama en weer een ander met wél een luchtige wijze. Heerlijk. Een ieder voorzien van thema’s die het dan net de nodige tik diepgang weten te geven. Waar het ene verhaal me niet direct raakt, weet een ander wel een snaar te raken. Gedurende de bundel worden de verhalen sterker en voller. Ik word nu zo her en der verrast door een tof plot. Ook inhoudelijk weten een aantal indruk te maken en dit is dan wat het korte verhaal zo aantrekkelijk maakt. Binnen dat beperkte aantal bladzijdes weten de auteurs een volledig aanvoelend verhaal neer te zetten en dat is wat we graag willen natuurlijk. Pappadag sprong er qua spanning en gevoel van dikke onheil uit. De slapende stenen deed dat voor mij op het gebied van feelgood. Een gevoel van opluchting en blijheid overspoelde me met dit einde. En dan Rinus en Alex. Die sfeer en deze afloop….dat is even 100 kilo extra in je bagage. Kom ik bij mijn favoriet: Naar de overkant. Dit verhaal van Anita Kroef staat bol van emotie. Van familiegeschiedenis. Van loslaten en van grenzeloze liefde. Wat een parel en wat ontzettend goed geschreven en neergezet. Recht mijn hart binnen! En dan koers je zomaar alweer richting einde langs woorden als ‘gleuvenstopper’, langs WOll en ook dit verhaal weet ontzag in te boezemen. Bertina Mulder is de hekkensluiter met Muibui. Ennn de prijs van originaliteit kan wat mij betreft haar kant op. Deze insteek is fantastisch en hier spat de kunde en ervaring je tegemoet. Wat een geweldige afsluiting van een hele mooie en goede verhalenbundel. Conclusie: Overall vier stralende sterren oftewel een 8/10 voor De Wadden in vogelvlucht. Karin Meinen - Samenlezenisleuker