MERHO boeit met zijn thrillerdebuut

Na 46 jaar gaf Merho, geestelijke vader van De Kiekeboes, de fakkel door aan een nieuw creatief team. Maar op zijn bucketlist stond één grote wens: een échte thriller schrijven. Met ‘Looklucht’ zet hij dat plan om in daden. Vandaag, 30 september, wordt het boek feestelijk boven de doopvont gehouden. Dankzij Standaard Uitgeverij mocht ik het alvast vooraf lezen – dankjewel! Het verhaal draait rond Werner Brabants, alias Webra, een succesvol misdaadauteur. Zijn populaire thrillers rond Thomas Tender zijn “wereldberoemd in België” en zelfs klaar voor een verfilming. Alleen neemt de regisseur het nogal creatief met de bron, tot groot ongenoegen van Webra, die nauwelijks inspraak heeft. Wanneer diezelfde regisseur tijdens een persmoment overlijdt en een toxicoloog een opvallende lookgeur waarneemt, rijst meteen de vraag of er sprake is van vergiftiging. De spanning stijgt nog verder als blijkt dat de moordmethode exact beschreven staat in de synopsis van Webra’s volgende boek… en de vinger dus naar hem wijst. Dat Merho jarenlang strips heeft gemaakt, merk je meteen in zijn schrijfstijl. ‘Looklucht’ leest als een thriller zonder plaatjes: vlot, humoristisch en vooral erg beeldend – hoe kan het ook anders? En hoewel het een klassieke whodunit lijkt, geeft Merho er een originele twist aan. Naast de zoektocht naar de moordenaar lees je namelijk ook de synopsis van Webra’s nieuwe boek, ‘Het Conclaaf van 2099’. Daarin overlijdt de paus en moeten de bisschoppen een opvolger kiezen. Op het eerste gezicht lijkt dit los te staan van de hoofdplot, maar gaandeweg viel mijn kwartje. Met deze debuutthriller zet Merho een spannend, goed doordacht verhaal neer. Hij bewijst dat zijn gevoel voor timing, karakter en humor zich moeiteloos laat vertalen van strip naar proza. Ben ik van mijn sokken geblazen? Nee. Was de spanning te snijden? Ook niet. Maar ‘Looklucht’ heeft me wél ettelijke uurtjes leesplezier bezorgd. Door de korte hoofdstukken en de afwisseling in vertelperspectief vloog ik erdoorheen en had ik het boek in no-time uit. Het leest vlot, luchtig en met de nodige humor, precies wat je van Merho mag verwachten. Geen keiharde nagelbijter, maar wel een onderhoudende en slim opgebouwde thriller die je met plezier in één ruk uitleest.