Vrijheid, niet voor iedere vrouw vanzelfsprekend

Het boek volgt twee vrouwen gedurende hun leven in Afghanistan (1959-2003). Thema’s die centraal staan zijn: moed, ongelijkheid en vrijheid. Mariam is een onechtelijk kind, dat opgroeit in een eenvoudige hut, niet naar school mag en op haar vijftiende wordt uitgehuwelijkt aan de veel oudere Rasheed. Veel vrijheden heeft Mariam niet, en de genegenheid tussen hen is ver te zoeken als blijkt dat Mariam geen kinderen kan krijgen. De jongere Laila is wel naar school gegaan en had vooruitstrevende ouders. Vanwege een bombardement worden zij van haar weggenomen. Rasheed neemt haar in huis in de hoop dat zij hem wel een zoon kan schenken. Na verloop van tijd ontstaat er een band tussen Mariam en Laila, wat hen beide kracht geeft in deze verdrietig situatie. De politieke situatie in Afghanistan komt regelmatig aan bod. De schrijver lijkt uit te gaan van enige voorkennis, want niet alles uit deze passages begrijp ik. Desondanks is het duidelijk dat de turbulente ontwikkelingen een grote invloed hebben op ieders leven. Zo zijn vrouwen op een gegeven moment verplicht om een burka te dragen en alleen op straat te komen in het gezelschap van een man. Het boek heeft mij een inkijkje gekeken in een andere werkelijkheid dan waar ik in ben opgegroeid. Ik realiseer me het voorrecht dat ik heb als vrouw in een Westers land. In tegenstelling tot Mariam was school iets vanzelfsprekends, bestaat er gelijkheid tussen mannen en vrouwen, en geniet ik van de velen kansen en vrijheden die ik heb t.a.v. reizen, werk, kleding en relaties.