Stemt tot nadenken

In De Stem kijkt vertelster Zelda terug op grote gebeurtenissen die haar gezinsleven een dramatische wending gegeven hebben. Samen met haar tweede partner Bor heeft ze twee jonge kinderen. Uit een eerder huwelijk heeft Zelda nog een zoon. Op het moment dat het boek begint, kabbelt het leven rustig voort. Op 9/11 is het gezin ooggetuige van de aanslag in New York. Met deze dramatische gebeurtenis sluipt het gevoel van onbehagen binnen in het tot dan toe veilige leventje. Als de Somalische Amal de nieuwe au pair wordt, komt het gezinsleven in een wervelstorm terecht waarin dreiging en onveiligheid de boventoon voeren. Voor de persoon van Amal heeft Ayaan Hirshi Ali model gestaan, zij was een goede vriendin van de schrijfster en haar gezin. Zelda en haar man willen goede mensen zijn, maar tot welke prijs? Van het begin af aan is de dreiging in dit boek duidelijk aanwezig. In Zelda’s vele reflecties wordt het de lezer duidelijk: er is een leven vóór en een leven na... Daardoor leest dit boek ook wel als een thriller. In het eerste gedeelte struikel je regelmatig over lange, moeilijk lopende zinnen en onbekende woorden. Hierdoor creëert Jessica Durlacher afstand tot de lezer en dat is jammer. Wel kan je mooie voorbeelden van beeldspraak ontdekken: "Zo'n stille ijssfeer waarin sneeuwvlokjes, teer en licht, zonder aankondiging naar beneden dwarrelen, alsof de hemel het niet meer uithoudt. Bijna verontschuldigend, in een beverig dansje om hun verblijf in de lucht nog een beetje te rekken." In de tweede helft wordt het taalgebruik meer alledaags en hierdoor leest dit deel een stuk prettiger. Ook wordt de spanning steeds meer opgevoerd, de schrijfster sleurt je nu echt mee in het verhaal. In De Stem leiden de waarden en normen van Zelda en haar man Bor (“goede mensen zouden we zijn…”) tot een bijzondere keus met een verschrikkelijk gevolg. Echter, nog veel meer is dit het verhaal van Zelda, werkende moeder en partner, en getekend door de tegenslagen in haar leven. Een psychologische roman, waarin de lezer meegenomen wordt in het hoofd van Zelda. Ze maakt je deelgenoot van haar diepste gevoelens zoals twijfels en schaamte. Mooi vond ik de passages waarin ze haar moederschap en in het bijzonder de relatie tot haar oudste zoon overdenkt. Zelda leidt voor de buitenwacht een druk maar comfortabel leven. Ze tobt en twijfelt echter heel wat af, en lijkt vooral een gevoelige en onzekere vrouw te zijn, een echt mens, getekend door het leven. Deze psychologische roman met veel boeiende thema’s laat je niet zomaar los…