Bitterkomische machteloosheid

Guus Bauer heeft een heerlijk sobere schrijfstijl. Met weinig woorden en in korte hoofdstukjes raakt hij direct aan de misère van een man met locked-in-syndroom. Zonder stem of handelingsvermogen rest de hoofdpersoon weinig meer dan flitsobservaties en terugtrekken in zijn eigen herinneringen. Het geeft 'Vogeljongen' (2016) ontegenzeggelijk ook een grappig perspectief van iemand die vanuit zijn machteloze positie genadeloos oordeelt over de mensen die aan zijn bed verschijnen. Zoals over hun hypocriete houding ten aanzien van zijn ziekbed of over hun schroomverlies omdat hij toch niks kan terugzeggen of terugdoen. Ze denken wel dat die 'levende dode' geestelijk afwezig is, maar een heleboel mensen hebben iets uit te leggen als hij ooit uit zijn toestand mocht ontwaken. Ironisch genoeg kan Bauers' loepzuivere schrijfstijl niet verhelpen dat hij in grote lijnen teveel wil zeggen met het beperkte uitgangspunt. In het geheugenpaleis blijkt namelijk de metafoor van 'stemloosheid' door te trekken naar diverse andere maatschappelijke thema's. Allemaal wat geforceerd en gezocht. Voor mij was 't genoeg geweest als 'Vogeljongen' (2016) echt alleen zou gaan over een man in de tussenruimte tussen zijn en niet-zijn.