'n Uitputtingsslag vol taallust

Wat las ik zojuist? 't Komisch proza maant i.i.g tot navolging. Schrijf ook vanuit 'n taalkundig handicap conform dat van 'n virtuoos taalkanon van 'n Fransman. Wat 'n vorm van kastijding! 't Is haast godsonmooglijk plus hoogst irritant, want al dat als natuurlijk klinkt mot in 'n vorm dat mij ook apart voorkomt. Ondanks 'n staccatostijl van GP houdt ook 'translator' Guido v.d. W. schwung in 't proza dat hoogst absurdistisch klinkt. 't Onzinnig fabricaat volgt zowaar soort van 'n plot. Soms komt 'n vondst aan 't oppervlak, zoals Salomo's Lofzang op blz 173, dat mij raakt om z'n schoon dwars zijn via taal: 'Jouw lichaam, dat is 'n slank schip waarvoor ik afstand na afstand najaag, 'n brigantijn, 'n schip waarop ik stuurman wil zijn' (...) 'Jouw arm, groot uithangbord voor Amor 'n lus waardoor ik bij jou inhaak, vurig als 'n kanonsloop, n'spanstok, 'n wrong waar mijn hart van dichtknijpt.' Voor mij is 't Manco' (1969) naast irritant als uitputtingsslag óók amusant als 'n unicum van taallust. Het werk geeft een nieuwe speelse betekenis binnen onze tijdsgeest met e-readers, e-mails, e-commerce, e-sigaretten, eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee...