Pohapipinpobopia

De ultieme zonde om los te komen van maatschappelijke druk. In 'Aardbewoners' (2018) klampt tienermeisje Natsuki zich vast aan het kinderlijk naïeve idee dat een huwelijk met neef Yuu houvast biedt in haar jeugd vol verwaarlozing en seksueel misbruik. Zij ziet zichzelf als een fee en hem als een buitenaards wezen, maar met hun anders-zijn vormen ze een front tegenover volwassenen die hen niet kunnen of willen begrijpen. Elk jaar opnieuw ontmoeten Natsuki en Yuu elkaar bij een familieritueel op het platteland, waar ze gezamenlijk hun voorouders herdenken. Maar bij het plotselinge overlijden van grootvader gaan de twee beschadigde tieners te ver met hun liefdesspel en worden ze door de familie uit elkaar gehaald. Als volwassenen moeten ze in het reine komen met hoe de zogenaamde 'Mensenfabriek' nog altijd een wissel trekt op hun seksualiteit en het aangaan van betekenisvolle relaties. 'Aardbewoners' (2018) is een vervelend boek in de manier waarop seksuele taboes en hypergeweld worden ingezet als symbool voor non-conformisme. Het lijkt eerder spektakel uit goedkoop effectbejag dan dat personages psychologisch worden uitgediept of er werkelijk gelaagde maatschappijkritiek uit volgt. Daarnaast blijft Sayaka Murata haar weinig subtiele metaforen tot vervelens toe herhalen, zoals ze op bijna elke bladzijde de buitenaardse planeet 'Pohapipinpobopia' noemt.