Beklemmend en bevrijdend

In dit derde deel van de Ranjatrilogie komen Jasmijn en Imke in een pleeggezin terecht. Twee meisjes in een gezin met twee jongens. Al in het begin sluimert door de komst van de meisjes heen, dat de maandelijkse toelage weleens een belangrijke reden kan zijn voor de pleegopvang. Dan wordt het nog niet zo expliciet, maar het blijft wel een beetje in het achterhoofd hangen. Vervolgens beschrijft Sonke met vaart hoe het de meisjes vergaat bij de familie van Nazaret. Het voelt als een fuik waarin ze terecht komen en waarin het net steeds meer wordt aangehaald. En dat terwijl 'tante Grietje' van de pleegzorg steeds verder op afstand komt. Met name Imke heeft het daar zwaar mee. Dat deel van het boek beklemt. De meiden kunnen geen kant op! Gelukkig is er soms Edwin, die wat lucht brengt. De laatste hoofdstukken zijn wat lichter en in zekere zin wat meer beschouwend. Daar zit je wat minder in. Maar tegelijk geven die het gevoel: 'Ze hebben het gered, die meiden. Nu hebben ze eindelijk hun eigen leven!' Er blijft wel een vraag hangen: er is veel aan te merken op het pleeggezin en de behandeling van de meiden, maar waren Jasmijn en Imke uiteindelijk beter af geweest als ze ergens anders hadden gewoond?' Ze hebben daar wel een mening over, maar een definitief 'ja' of 'nee' blijft uit. Aan de andere kant dacht ik ook: doe het maar eens, twee van die meiden opvangen in je gezin, al zou het dan (mede) om financiële redenen zijn. Het heeft linksom of rechtsom enorme impact op je leven. Een zeer lezenswaardig boek!