Spannend en troostend

Wat een spannend verhaal! Maar ook bij vlagen gruwelijk, zoals het een echt sprookje betaamt. Want zo heb ik het verhaal gelezen, als een modern sprookje. En waar ik een gruwelijke hekel aan ouderwetse sprookjes heb, kan ik van de hedendaagse sprookjes echt genieten. Waar dat precies aan ligt? Ik heb werkelijk geen idee. Misschien omdat de moraal er tegenwoordig niet zo duimendik bovenop ligt? Sommige delen en personages doen aan het verhaal van Peter Pan denken. De verwijzingen zijn duidelijk. Toch is dit geen hervertelling van het wereldberoemde verhaal. Het is eerder een vervolg op het verhaal. Hoe het daarna verder gegaan zou kunnen zijn. Latoya heeft haar fantasie hier heerlijk op losgelaten. Het was echt leuk om te lezen! Al heeft het boek mij ook geraakt. Als het op een bepaald moment over overleden dierbaren gaat, en dat ze nooit helemaal weg zullen zijn. Zo mooi beschreven. En zo waar! Als ik al iets meeneem, behalve een spannend verhaal, dan is dat zeker deze boodschap <3. Waar ik mij bij fantasyverhalen wel altijd over verbaas zijn de namen, de vormen en de taal. Hoe fanrasierijk moet je als schrijver niet zijn? Ik vind het al lastig om voor mijn verhalen de “gewone” personages te bedenken. Het verhaal is niet voorspelbaar. Meestal dan. Er is een plottwist die ik mijlenver tot in detail zag aankomen. Maar verder wordt je als lezer regelmatig verrast, en niet altijd in positieve zin… Door de beeldende manier van schrijven zag ik het verhaal echt voor mij. Het verhaal leefde echt voor mij. Ik vond het een heerlijk boek!