Wisselvallige liefdes

In Grunbergs debuut wordt hoofdpersoon ‘Arnon Grunberg’ van het gymnasium getrapt, waarna hij enkele baantjes heeft en een hoerenloper wordt. Het boek schetst een beeld van een brede behoefte aan liefde. Op de achtergrond speelt een liefdeloze thuissituatie, waar Arnons joodse ouders met oorlogstrauma's kampen (moeder overleefde Auschwitz) en zijn vader ziek wordt. Het begin beschrijft een liefdesrelatie op de middelbare school, het laatste deel behandelt de bezoekjes aan de prostituees, waar de liefde uiteraard vluchtig en weinig intiem is. Het boek is als ‘sterk autobiografisch' in de markt gezet. Dit getuigt van veel lef, gezien de inhoud. Het niveau wisselt echter. Grunberg probeert enerzijds leed te tonen maar dit ook relativeren met sarcastische humor. Bij het mooiste deel van het boek, de beschrijving van zijn middelbare school liefde, slaagt hij hierin, als hij constant dicht op de beleving van die relatie zit en scènes gedetailleerd over meerdere pagina's uitschrijft. Hier zijn onderliggende (puber)problemen merkbaar die (deels onuitgesproken) de relatie kleuren en deze authentiek doen aanvoelen. Veel kroeg- en bordeelscenès belanden echter tussen wal en schip en zijn niet grappig of pijnlijk genoeg. Een dwingende reden waarom Arnon daar móét zijn ontbreekt: hij is geen low-life Hank Chinaski (Bukowski) noch Holden Caulfield (Catcher in the Rye) terwijl schrijver Grunberg zijn hoofdpersonage wel aan dergelijke figuren wil spiegelen. De melancholie komt onvoldoende van de grond waardoor het einde me onverschillig achterliet. Inmiddels is Grunberg een van Neerlands grootste schrijvers, al was dit pas het eerste wat ik van hem las. Tirza ligt al een tijdje op de plank.