Een té realistisch booek over ziekte en dood

Ik las dit boek voor mijn examen Jeugdliteratuur op de PABO. Aan het bed van mijn stervende vader. Dat was geen beste beslissing. Het boek is eigenlijk één grote morfinetrip, -hallucinatie van een meisje dat erg ziek is. Sommige momenten maakten me zelfs misselijk. Het waren geen fijne plaatsen die Sofie aandeed in haar reis. Mijn recensie tijdens het schriftelijk examen was ook niet mals, ik kreeg er wel een 9 voor. Wanneer je het kan lezen als een sprookje, een fantasie, geloof ik best dat het ervaren kan worden als een nieuwe-tijds experiment, waar lezers genoegen uit halen. Ik zeg: denk aan de doelgroep en houd er rekening mee dat dit boek niet gelezen moet worden wanneer de situatie, de omstandigheid, daar geen troost uit kunnen hallen of plezier aan laat beleven.