Tot tranen toe

Wat een heftig en aangrijpend boek! Het overkomt mij niet veel, maar het verhaal heeft me tot tranen toe bewogen. Zo heftig, je wil gewoon het boek in om de meisjes te helpen, om hen te redden en te verzorgen. Ik had echt veel bewondering voor Jasmijn, hoe ze op die leeftijd al zo verstandig is en voor haar zusje Imke zorgt terwijl ze eigenlijk een onbezorgde kindertijd zou moeten hebben. Als je zelf geen verslaving hebt is het moeilijk te begrijpen hoe een moeder haar kinderen zo kan behandelen, ze is de naam mama niet waardig dacht ik soms, maar langs de andere kant besefte ik dan na het lezen van het nawoord wat een verslaving met iemand doet, hoe veel krachtiger ze is dan de wil en dat spijt meestal te laat komt. Al kon Ria in mijn ogen toch iets meer haar best gedaan hebben om van haar verslaving af te raken, of was er in die tijd gewoonweg minder hulp? Het verhaal toont ook hoe onschuldig kinderen zijn, want ondanks alles zagen de meisjes hun mama echt wel graag, ik voelde heel erg hun hunkering naar moederliefde, iets wat in mijn ogen een basisbehoefte is van een kind. Kortom, Wodka en Ranja is een mustread waarvan ik hoop op een vervolg om te weten wat er verder met Jasmijn en Imke maar ook met Ria en Enno gebeurd is, hoe hun leven verder is verlopen