Het is oke om niet oke te zijn

First of all: ‘Het is oké om niet oké te zijn!’ In het begin van het boek moest ik ontzettend wennen aan de dynamiek tussen de personages. Je leest dat Yasmen en Josiah uit elkaar zijn, maar wat hier precies de reden van is, dat blijft eerst nog een beetje onduidelijk. Gelukkig krijg je dit als lezer al wel vrij snel te weten doordat je zowel de gedachten leest van Yasmen als van Josiah. Het leuke aan dit boek vind ik dat de hoofdstukken elkaar niet direct opvolgen, als in dan weer Yasmen dan weer Josiah. Nee, de auteur kijkt echt waar de focus van het verhaal ligt en gaat daar even op door. Hoewel het verhaal verschillende ‘zware’ thema’s behandelt, vond ik het een rustig kabbelend verhaal. Af en toe is dat fijn, maar ik had wel moeite om het boek op te pakken en door te lezen. Op sommige momenten vond ik het verhaal zelfs langdradig, omdat er veel herhaling in zat. Ondanks de soms langzame stijl, vind ik dat de auteur wel goed de rouw en de heling na verlies heeft uitgewerkt. Een goed verhaal, maar ik vond wel dat je door bepaalde stukken heen moest lezen.