De soap geurt wat minder maar heeft meer kleur - 3,5 ⭐️

Dit tweede deel in de trilogie was minder verrassend. Het lijkt een herhaling van zetten: de perikelen waar de personages in deel één mee kampten, herhalen zich nu bij de volgende generatie. Dat voelt als een geurzeepje waarvan de geur vervlogen raakt. En je vraagt je meteen af, of dit scenario zich in deel drie weer voor zal doen. Aan de andere kant heeft Farina Eden in dit boek meer historische gegevens in haar verhaal verwerkt. Bijvoorbeeld de opkomst van elektriciteit in huizen, problemen in de zeepindustrie, introductie van badhuizen. En er is een rol voor de historische persoon Elise Mahler. Nomen est omen: zij is kunstschilderes. Deze historische details bij elkaar geven het geheel meer originele kleur dan het eerste deel. Daarnaast speelt Farina Eden nu met twee tijdlijnen waardoor je nieuwsgierig blijft naar gebeurtenissen in het verleden. Tot slot: er zijn nogal wat (vertaal)taalfouten en dat komt ronduit slordig over. Alles afgewogen goed voor 3,5 ⭐️