Een lange schreeuw in je oor

Hoe moeten we dit ding lezen? Slaan we de pagina’s om met een zekere spanning of ademen we de taal in als langzame en luie liefde voor beelden en het kabbelen van de woorden. Ieder lezer maakt daarin een eigen keuze. Dit is een verdomd dik boek met een grove maar verassende kracht in een vloedgolf van gepraat. Knoxville Tennessee, niet zo heel ver van de Mississippi. Waardoor het zo plastisch geschetste rivierleven leest als een gedoemde Huckleberry Finn, aan en op een rivier die zijn vriendelijke kant heeft verloren. Met bombastische, dikke gasachtige taal (zo nu en dan echt over-the-top) beschrijft McCarthy een hel die je bij de strot grijpt. En hij knijpt flink door. Om vervolgens die bombast te laten verdwijnen en je fijntjes met de subtiele kracht van een knokkel op je hoofd te tikken. Een reis door de ziel en een reis voor de ziel, waarbij je je pas na een aantal malen lezen realiseert dat McCarthy eigenlijk een wanhopige puinhoop poëtisch beschrijft. En met verve. Het hele boek komt op je af als een huiveringwekkende overstroming. Met een taal die likt, beukt, verwondt – een poëtische, onrustige stroom van puin en sediment. Persoonlijk en stoer, zonder de saaie netheid van een oplossing. McCarthy maakt het mooi en lelijk tegelijk. En hij zal ons niet kalmeren met een rustig liedje. ‘Suttree’ is als een rauwe lange schreeuw in het oor. En als de laatste tonen verstommen … dan moet je dit boek gewoon nog een keer lezen.