Strakke dialogen in een directe stijl

In 1952 werken twee cowboys, de twintiger Billy Parham en de wat jongere John Grady, als cowboys op een ranch in New Mexico, het uiterste zuiden van de VS. Hun wereld is een mannenwereld, waarin het omgaan met en vooral het temmen van paarden, waar ze erg goed in zijn, centraal staat. In hun vrije tijd drinken ze stevig en af en toe gaan ze naar de hoeren. Maar hun geregelde bestaan wordt verstoord als John verliefd wordt op een 16-jarig hoertje, dat zijn gevoelens beantwoordt. John wil met haar trouwen, maar daar denkt haar pooier anders over. Het leven van Billy en John wordt op zijn kop wordt gezet. Dit is het derde en laatste deel van de befaamde 'Border Trilogy', voorafgegaan door 'Al de mooie paarden' en 'De kruising'. Aardig om te weten: McCarthy heeft dit laatste deel eerst geschreven en bedacht daarna dat beide hoofdrolspelers wel een eigen geschiedenis verdienden. Ondanks dat ‘Steden van de vlakte’ dus als eerste geschreven is, komt de schrijfstijl van McCarthy hier het best tot zijn recht. Hij tekent de romantiek van een voorbije machowereld door een directe stijl met veel rake dialogen en weinig karakterbeschrijving. De sfeer van het droge, barre land wordt met korte ‘penseelstreken’ razend knap opgeroepen. Het verhaal mag je bestempelen als variatie op een (uitgekauwd) thema en ik had naar het einde toe wat meer verrassingen verwacht. Die blijven uit. Verder staat het denkbeeld dat je hele leven voorbestemd is en je dus zelf helemaal niets in de hand hebt, ver van mij af. Zo zit ik niet in elkaar. Enkele persoonlijke minpuntjes en daarom wat minder lyrisch over deze schrijver dan vele anderen voor mij.