Klara is de ster (zon) van dit verhaal

Wie wil er nu geen robot als Klara? Ik wel! De meeste robot-scifi-verhalen draaien erop uit dat AI de wereld wil overnemen. Blijkbaar een diepe angst voor de mensheid. Zo'n dystopie schetst Ishiguro niet. Het observatievermogen van Klara is een stuk scherper dan dat van de meeste mensen en het verhaal begint ook met observeren: Klara bekijkt de kleine wereld om haar heen vanuit de etalage van de winkel waar ze te koop staat. Die start van het boek is heerlijk. Er is niet veel 'worldbuilding' maar dat is ook niet nodig: als lezer krijg je al snel een aardig beeld van de toekomst. De robots in de winkel zijn vooral gefascineerd door de zon, een soort god voor hun. Ook niet zo vreemd, want de zon geeft hun energie en dus leven. Uiteindelijk wordt Klara gekocht door de moeder van Josie, een jong meisje dat ernstig ziek is en veel steun en hulp nodig heeft. Over de plot zal ik niets zeggen, lees zelf maar. Echter: vanaf het moment dat Klara bij Josie in huis komt, zakt het verhaal in. En dat terwijl ik juist 'klaar was gaan zitten' voor een prachtig verhaal met veel rake observaties en kritische voetnoten. Helaas. Wat mij betreft komt dat door de grote hoeveelheid dialoog waarbij de karakters oeverloos en vooral in kringetjes aan het babbelen zijn. En dan kabbelt het naar een veel te simpel en onbevredigend einde waarbij je als lezer het gevoel hebt 'huh? Heb ik iets gemist?'. Het verhaal wordt overeind gehouden door de robot zelf, wat misschien wel weer tekenend is voor onze eigen toekomst. Klara is een opvallend karakter en ze hield gedurende het hele verhaal mijn aandacht absoluut vast. Voor Klara toch drie sterren!