De P is van Poëzie

Op advies van zoon Chris en die kreeg het boek weer van zijn vriend. Even een tijdje (tegen)aan gekeken omdat … laten we eerlijk zijn: een heel boek over het africhten van een havik? Mwah. Gezien het enthousiasme van Chris toch ter hand genomen. En ook ik kan nu niet anders zeggen: een aanrader. Macdonald heeft een betoverende manier van schrijven, en dat bedoel ik min of meer letterlijk. Ze weet haar relatie met de havik en het proces van toenadering en africhten zo te beschrijven, dat je als lezer zelfs over die vogels gaat dromen. Serieus! Het boek is in het engels en die taal beheers ik aardig maar nu kom ik toch vaak een woord tegen dat ik niet ken. Het leestempo is dus laag, maar daar krijg je dan prachtige zinnen voor terug. Niet alleen in het beschrijven van de havik maar ook van de prachtige natuur. Een zin als: “... as the light deepens and the late swifts outside ascend on flickering wings to bury themeselves in the sky.” Poëzie. Leuk detail: Macdonald doet halverwege het boek een verwijzing naar de fantasyserie 'His dark Materials' van Philip Pullman (verfilmd onder de titel 'The Golden Kompas”). En die connectie had ik al lezende zelf eerder ook gemaakt. Nou, dan heb je me hoor! Voor wie de serie niet kent: in de wereld van het Noorderlicht hebben alle mensen een zichtbare ziel in de vorm van een dier en het doet pijn als mens en dier gescheiden worden. Met zo veel gevoel geschreven, erg mooi.