Oprecht idealisme?

Een nadenkertje, dit boek. Waarin verschillende stemmen botsen en waarbij duidelijk wordt dat het onderscheid tussen goed en kwaad – tussen moreel hoogstaand of verwerpelijk – soms niet zo eenvoudig is als het lijkt. Wat is de gulden middenweg tussen zij die zich alles ontziend bekommeren om het leed van de wereld en zij die – met een geur van egoisme – vooral goed voor zichzelf zorgen? Hoe weeg je universeel leed af tegen individueel, geestelijk leed. Met zijn elastische pen plant de schrijver kiemen van vertwijfeling over fundamentele vragen. Maar er is geen schrijversbewustzijn, en zeker geen alwetende verteller. Meningen botsen vrijelijk met elkaar en standpunten worden niet in graniet gebeiteld. Moralisme, idealisme en humanisme, het komt allemaal voorbij met als centrale zin de uitspraak van Jezus aan het kruis: ‘zij weten niet wat ze doen’. Ik heb zelf veel affiniteit met Jezus. Niet met de kerk, niet met de paus. Maar met de mythe van de oproerkraaier Jezus Christus die naastenliefde niet alleen predikte maar het ook voorleefde. In hoeverre komt onze hulp aan andere voort uit naastenliefde? Of is het toch een soort nieuwe imperialisme van de gutmensch? Een actueel en interessant thema.