Verademing en beklemmend

Tweeledig, dit verhaal en daarmee razendknap geschreven. Recent wordt veel geschreven over racisme en dan de lastig te begrijpen 'onderhuidse' variant: ook al vind je van jezelf dat je geen racist bent, dat zit gewoon in je DNA gebakken, of je dat nu wilt of niet. En het zal een paar generaties duren voordat dat helemaal weg is. Dat gaat natuurlijk veel te langzaam, dus zijn er velen die het breekijzer willen gebruiken en daarmee goedbedoelende medemensen tegen zich keren. Dit verhaal is wat dat betreft een verademing: geen beschuldigende vinger maar een heel ingrijpend verhaal van zowel echt rauw racisme als ook de onderhuidse institutionele variant. Het is voor de lezer erg beklemmend dat je in het ongewisse wordt gelaten over wat er nu precies is gebeurt. Telkens wordt een tipje van de sluier opgelicht. En ik hoef niet zeggen wat dat met het leestempo doet! Top! Bovendien wordt in dit boek een beeld geschetst van wat er mis is in de jeugdzorg. Het gaat helemaal niet alleen over geld- en personeelstekort ... integendeel! Het gaat veel meer om persoonlijke en oprechte aandacht voor de jeugd. Zolang dat niet wordt onderkend blijft het aanmodderen. Goed boek, goed verhaal, goed geschreven.