Kort maar toch te lang

OK, het was een boekenweekgeschenk en een gegeven paard mag je eigenlijk niet in de bek kijken, maar nu ik er eindelijk eens aan toe ben gekomen een Grunberg te lezen, blijf ik achter met een kater. Het verhaal is op zich wel aardig, heeft niet echt kop en staart, en blijft een beetje in de lucht hangen, maar dat is prima. Aardig is dat de verteller uit twee personen bestaat. Maar ronduit irritant is het herhaaldelijk gebruik van herhaling op herhaling op herhaling. Alsof de schrijver bij 30 pagina's alles al gezegd had, en geforceerd doorging tot formaat boekenweekgeschenk. Of was het de bedoeling de twee vertellers als twee simpele zielen te laten overkomen? Hoe dan ook was het mij te veel van het goede en stimuleert het me niet om meer van Grunberg te lezen.