Een ode aan de grote kleine dingen des levens

Een prachtige dubbele karakterschets van een zoon en beginnend redacteur bij een literair blad die huizenhoog opkijkt tegen zijn vader die z’n sporen heeft verdiend in de vaderlandse journalistiek van de roerige jaren ‘70 en wiens werk (en levenswereld, verpakt in stapels kranten, tijdschriften, dvd’s) hij maar wat graag wil bewaren, koesteren en voortzetten. Als zijn vader dan ongeneeslijk ziek wordt, krijgen al deze hyperpersoonlijke ziens- en zegswijzen bij wijze van rituelen alleen maar meer betekenis - en wordt juniors behoefte aan erkenning van senior des te dringender. De vader-zoon verstandhoudinkjes met weinig woorden (voor de televisie tijdens het achtuurjournaal of een B-film, aan bed tijdens een voetmassage of insmeerbeurt) zijn ronduit vertederend. Het is smullen van de scherpe, uitgebeende dialogen: Heerma van Voss bedient zich van geen woord te veel. Knappe prestatie!