Een boek waarin het draait om gerechtigheid en hoop

Sinds de dood van haar ouders en broer wordt Jo niet alleen achtervolgd door verdriet maar ook door een enorm schuldgevoel. Jo overleefde namelijk als enige het ongeval waar haar ouders en broer bij om het leven kwamen en ze geeft zichzelf de schuld dat ze niet genoeg heeft gedaan om hun levens te redden. Daarnaast draagt ze nog een groot geheim met zich mee. Jo besluit het recht in eigen hand te nemen. Ze keert terug naar haar geboorteland om de missie te volbrengen die gerechtigheid moet brengen. Het boek begint spannend, met een inbraak en een ontvoering. Je zit als lezer meteen met vragen: hoe zit het allemaal in elkaar, waar gaat de reis naartoe, wat is er acht jaar geleden gebeurd en welke rol heeft Jo daarin gehad. Vragen die tijdens de trektocht die Jo onderneemt langzaam ontrafeld worden. Nina Verheij heeft een beeldende en soepele manier van schrijven. Ik kan de omgeving voor me zien, voel Jo’s woede en onmacht en je merkt meteen dat er een groot verdriet achter haar gevoelens schuilgaat. Gelukkig, en ik denk dat dit wel een beetje bij een YA verhaal hoort, wordt het nergens echt zwaar. Nina Verheij heeft een subtiele manier van humor die overal in het verhaal even boven water steekt. Ik heb echt een aantal keer flink moeten grinniken om bepaalde zinnetjes: ‘Ik onderdruk de neiging om haar bij haar lieftallige pofmouwtjes te grijpen en mijn beschadigde aura in haar gezicht te duwen’. Of ‘Niet alles kan rozengeur, maneschijn en lange haren zijn’. Een vorm van humor die volgens mij heel goed bij een YA boek past. Dit geeft lucht aan het toch wel zware onderwerp van het verhaal. Ook vond ik het mooi dat er overal in het boek verwijzingen te vinden zijn naar licht en donker, en dus naar de titel van het boek. Wel merk ik dat ik moeite heb met de fictieve setting waar de trektocht zich afspeelt, vooral tegenover de bestaande setting die ook in het boek voorkomt, namelijk Nederland. Nu had ik het voorrecht om aan de auteur te kunnen vragen waarom hiervoor gekozen was, en na haar uitleg begrijp ik beter waarom. Maar het lastige was dat hierdoor mijn fantasie iets te veel met me op de loop ging en ik daardoor een extra laag in het boek bedacht had, want dan kan alles, toch? Maar dat bleek niet zo te zijn. Ik denk dat dit toch een beetje te maken heeft met mijn volwassen blik op het boek. Wellicht denkt een YA lezer hier helemaal niet zo veel over na en stapt dus moeiteloos heen over de combinatie van bestaand/fictie. Mooi is dat Jo een sterke ontwikkeling in het boek doormaakt, en het toch tot op het laatste moment spannend blijft of ze haar missie gaat volbrengen. Een plottwist aan het einde maakt dat je aan de ene kant opgelucht kan ademhalen maar dat er toch gerechtigheid plaatsvindt. Soms komen dingen gewoon goed in het leven, zonder dat je er een dramatische beslissing voor hoeft te nemen, Een hoopvolle gedachte om het verhaal mee af te sluiten. Ik vind het als volwassen lezer moeilijk om een YA boek goed te beoordelen, maar ik denk dat Nina er prima in geslaagd is een mooi en boeiend verhaal neer te zetten dat qua thematiek en opbouw van het verhaal jongeren zeker zal aanspreken. 4 inktpotjes dan ook van mij voor deze eerste YA van Nina Verheij * Ik las dit boek voor een leesclub van Boekinkt*