Humorvolle eerlijkheid

Ik vind deze egodocumenten van Gerbrand Bakker (eerdere delen: Jasper en zijn Knecht en Knecht,alleen) echt smullen. Ik heb er expres heel lang over gedaan omdat ik niet wilde dat het ophield. Maar ik vind het moeilijk om te zeggen wat het dan is wat deze boeken voor mij zo aantrekkelijk maakt. Is het zijn niets ontziende eerlijkheid, vooral over zichzelf? Zijn het zijn 'niet-correcte' meningen over bijvoorbeeld collega-schrijvers die ik eerlijk gezegd een verademing vind? Is het de manier waarop hij schoonheid maakt van herkenbare alledaagsheid, zoals de telefoongesprekken met zijn oude, nu alleenstaande moeder? Of is het toch die heerlijke droge humor die overal doorheen loopt? Wat het ook is, ik hoop dat dit niet de laatste was, want ik wil meer!