Hoe tuinieren wij in ons eigen leven

Dit is geen gemakkelijk, want filosofisch boek. Maar als je de concentratie kunt opbrengen om dit boek met aandacht te lezen, word je ruimschoots beloond. Het is ook geen sinecure om te vertellen waar dit boek over gaat. In het kort komt het hier op neer: In de bijbel (het Hooglied) wordt onze ziel gezien als een begrensde tuin, waarin alleen God toegang heeft. Chris Pint neemt deze metafoor over en stelt dat wij onze innerlijke tuin serieus moeten nemen. Helaas hebben wij, omdat wij tegenwoordig onze eigen tuinier moeten zijn (zelfontplooiing en zo....) onze tuin allemaal op dezelfde manier ingericht, namelijk die van werknemer/consument, waarmee we onze grond uitputten. De schrijver biedt een manier om eens flink te wieden in die tuin met behulp van psychiaters (Freud, Jung) en filosofen en geeft technieken om een meer wilde tuin te creëren, die ons meer bevrediging biedt en dichter in de buurt komt van ons authentieke zelf, met behulp van geschiedenis en kunst (in zijn breedste betekenis). Bijvoorbeeld: als je een boek leest, of naar een schilderij kijkt, dan kun je soms ten diepste geraakt worden door iets. Pak dit beet en bedenk waarom dit zo is, is dit iets wat in jouw leven hoort? Evenzo kunnen er momenten of personen in de geschiedenis zijn, die ons confronteren met 'de eenzijdigheid van het hedendaagse discours en ons, via de omweg van het verleden, inspireert om alternatieven levenswijzen te verkennen'. Ik vond het inderdaad een inspirerend boekje dat aanmoedigt om jezelf in een ander licht te zien, om je eigen 'mentale tuin te creëren'. Ik ga het wel gelijk herlezen om het allemaal nog wat beter te kunnen begrijpen.