Verloren zoons

Pangaea, Verloren Zoons is het tweede deel ven de trilogie waarvan Verloren Wereld het eerste deel was. Het valt direct op dat het woord Verloren steeds in de titel blijft staan. Door de voorspellende dromen die Xugan heeft wordt voor mij als lezer ook duidelijk dat dit uiteindelijk zal uitlopen op het bekende verhaal over het Verloren Atlantis dat volgens onze overlevering helemaal onder water verdween. Aan het eind van boek een krijgt Xugan een schok te verwerken. Zijn ware identiteit wordt hem bekend. Het verloren zijn van Verloren Zoons zou voor hem dus te maken kunnen hebben met dat hij zich verloren voelt deze nieuwe situatie. Hij was door Minhue grootgebracht in Utar en nu blijkt hij een andere moeder te hebben. Nog erger, wat er met zijn vader is gebeurd is aan hem te wijten. Hoe kan hij dan zijn rechtmatige plaats innemen in de stad Atlantis? De andere Verloren Zoon, Fidor, is daar voorzitter. Hij heeft een heel andere houding dan Xugan en door zijn bevelen en vreemde gedrag krijgt hij het zwaar te verduren. Hij wordt een eenling die overal buiten gehouden wordt. Helaas herkent hij dat ook uit zijn jeugd, waar hij nu anders tegen aan gaat kijken. Zijn verlangen naar die onbezorgde tijd wordt steeds groter. Xugan krabbelt op en zoekt nieuwe bondgenoten. Hij neemt zijn verantwoordelijkheid. Heeft hij niet de hele wereld rondgereisd om iedereen te waarschuwen voor de oorlog die Egar is begonnen? Om Atlantis en Pangaea te beschermen moeten ze ervoor zorgen dat ze zich te weer kunnen stellen tegen de overmacht. Hij probeert dus om de leiding te krijgen in Atlantis, want dan kan hij misschien nog goedmaken wat hij in zijn onwetendheid fout heeft gedaan. Vanuit Egar komt het gevaar, maar Vasim en Temno ondervinden ook problemen. De dinosauriërs onder controle houden is moeilijker dan verwacht. Bovendien stuiten ze op families die zich niet zomaar bij hen aansluiten, wanneer ze hen daartoe willen dwingen. Er spelen meerdere personages een rol in dit boek, de verhalen worden steeds vanuit een ander verteld, zoals dat ook bij deel een al was. Ik kreeg bij het lezen het idee dat de strategische posities langzaam in worden genomen. Het aftasten van wie er te vertrouwen is en wie niet, speelt ook een duidelijke rol. Daarin zoeken bepaalde personen een eigen weg die soms leidt tot onverwachte voordelen of nadelen. Het is een zoeken naar de plaatsen vanwaar de eindstrijd kan beginnen. Dat die er komt is vanaf het begin wel duidelijk. De aanval van Egar moet een antwoord krijgen. Maar wat er dan met Pangaea gebeuren zal en met Xugan en zijn vrienden, dat is iets waar ik als lezer nieuwsgierig naar word. Hoe zal dit af gaan lopen? Wat is er dan verloren? En wat blijft behouden? Het is goed om te zien hoe Xugan groeit en zijn verantwoordelijkheid neemt.