Eerste liefde als studieboek gelezen

Ik heb dit boekje gelezen als een onderwerp van studie voor het schrijven over liefde, Dit boek werd mij aangeraden om te lezen zodat ik een beter idee zou krijgen om zelf in mijn verhalen over liefde te schrijven en wat minder direct te doen dan ik tot nu toe heb uitgeprobeerd, om het dus wat beter te doseren en langzaam op te bouwen in een verhaal. Blijkbaar is dit het enige verhaal waar de eerste liefde uitgebreid als onderwerp wordt behandeld. Ik schrijf fantasy en science fictionboeken die zich in het heden of in de toekomst afspelen. Daarom vond ik dit (Toergenjev leefde van 1818-1883 en schreef dit verhaal in 1860) nogal een ouderwetse setting voor het verhaal. Het is een verhaal over een adellijk meisje dat naast de hoofdpersoon komt wonen. Hij wordt op slag verliefd op haar. Zij heeft een groep mannen om zich heen verzameld, aanbidders die zij bespeelt. Net als de hoofdpersoon zelf. De jongen weet niet wat hem overkomt en omdat de vrouw een groep mannen bespeelt wordt hij daar jaloers op. Hij ontdekt later nog iets vreselijks en raakt dan over zijn eerste liefde heen. Later in zijn leven ziet hij de vrouw weer in een heel andere situatie. Dan blijkt dat er iets heeft plaatsgevonden wat hij in zijn onschuld nooit had verwacht. Ik vond het verhaal wel goed geschreven en heb wel een idee gekregen van hoe ik een eerste liefde beter kan beschrijven als het weer nodig is. Maar deze setting van oude adel in Rusland in de negentiende eeuw en een in het verhaal verwerkt Oedipussyndroom is niet echt wat denk te zullen gebruiken voor mijn verhalen. Er zal heel wat nodig zijn om dit om te werken naar onze moderne tijd. Daarbij geven woorden als het Neskoesjnojepark en de vele zinnen in het Frans, door de adel uitgesproken, mij geen fijne leeservaring. Ik zie dit dus als een literair studieboek waarin geschetst wordt hoe iemand die compleet verliefd is reageert om de omgeving om zich heen ervaart. Een omgeving waarin ieder personage een groot ego heeft. Verder is dit boekje eigenlijk een lang kortverhaal en geen roman te noemen.