Perenbomen bloeien wit

''zwart'' De non-fictie schrijver Gerbrand Bakker is een 61 jarige schrijver afkomstig uit Wieringerwaard en heeft al meerdere boeken geschreven en daar zelfs ook prijzen mee gewonnen. Met het boek ‘’Boven is het stil’’ heeft hij de gouden ezelsoor gewonnen. Ook is ‘’perenbomen bloeien wit’’ een redelijk bekend boek van hem. Hier houd ik mijn recensie over. Gerson is een 13-jarige jongen met 2 tweelingbroers, Kees en Klaas, zijn vader Gerard en hondje Daan. Er hangt vaak een positief sfeer rond het gezin. Desondanks was zijn moeder met een andere man vetrokken en woont nu in Italië. De jongens ontvangen slechts een vaag kaartje met hun verjaardag. Als de broers samen zijn spelen ze vaak het spelletje “zwart”. Dit is een spel waarbij de kern is dat je niet mag zien, echter wisten ze nog niet dat dit later de realiteit voor Gerson werd, want als ze op een dag besluiten naar hun oma en opa te gaan, gebeurde er een heftig ongeluk . Voor Gerson heeft dit ongeluk grote gevolgen. Hij is namelijk blind geworden. Hierdoor heeft hij weinig plezier meer in het leven en dus wordt hij depressief en ziet hij het nut van het leven niet meer in. Het hoofdthema van dit verhaal is dus hoe het leven kan zijn als je blind bent, omdat het hele verhaal hier om draait. De blinde Gerson is in dit verhaal dus de hoofdpersoon en zijn broers en vader de bijpersonen, omdat het bijna altijd draait om Gerson. Ook als de bijpersonen aan het woord zijn, gaat het ook vaak over Gerson. Het is niet precies duidelijk in welk jaar dit verhaal zich afspeelt, maar het is wel rond de 21ste eeuw omdat er in een stukje tekst ‘’de Euro’’ wordt aangehaald. Het verhaal heeft geen specifiek motto. Ik vind dit een mooi verhaal omdat alles heel geloofwaardig op me over is gekomen. Dit komt met name doordat alles in detail is beschreven en het komt daarmee dus nog gevoeliger over bij je. Dit komt bijvoorbeeld voor in het stukje van het ongeluk ''de zon scheen, het was een zondagmorgen, alles was goed. Iets verderop was er een kruising. We zaten nog steeds te lachen toen een auto op ons autootje inreed. De auto kwam van rechts en hij reed zo bij Gerson naar binnen. We kunnen ons niet alles herinneren, we weten niet precies wat Gerson allemaal had gezegd die ochtend. Maar het laatste wat hij zei was ‘au’ ‘’. In dit tekstdeel zie je dat ze duidelijk de details van de dag beschrijven, waardoor je je dus nog meer inleeft in het verhaal. Ook spreekt mij het perspectief aan. Het verhaal wordt namelijk vanuit meerdere perspectieven verteld en een groot deel wordt naverteld door zijn tweelingbroers Kees en Klaas, een stukje door vader Gerard en zelfs ook een stuk door het hondje Daan. Daan kon dit natuurlijk niet echt ‘’navertellen’’ maar zijn gedachten worden door de schrijver weergegeven. Het verhaal wordt niet alleen verteld door de perspectieven maar ook door de ‘’alwetende verteller’’. Door deze afwisseling krijg je een nog beter idee bij het verhaal, omdat de personage die het vertelt vaak ook een mening heeft over het stuk dat behandeld wordt. Je weet dus ook hoe die persoon over iets denkt. Ook vind ik nog goed aan het boek dat het opbouwend is. Er gaat namelijk nog een heel stuk verhaal aan het ongeluk vooraf vooraf en dat voorafgaande verhaal verklaart dan ook de dingen die er later gebeuren, zoals bijvoorbeeld het spel ‘Zwart’ wat er gespeeld wordt vóór het ongeluk. Vóór en ná het ongeluk wordt steeds de kleur zwart aangehaald (van blindheid en het spel), en ook het snotgroen kleurige autootje van Gerard. Dit zijn de belangrijkste motieven van het verhaal. Ook spreekt mij de stijl van het schrijven zeker aan, want er zit veel humor een sarcasme in het verhaal, wat er voor zorgt er dat je je niet deprimerend gaat voelen door het boek. Er zitten ook wel grappige dingen in het verhaal. Die grappige elementen zitten vooral in de antwoorden van Gerson. In afsluiting kan worden gesteld dat dit boek best wel indruk op mij heeft gemaakt. Met gedetailleerde beschrijvingen, diverse perspectieven en een vleugje humor, weet het niet alleen te ontroeren maar ook te amuseren. Kortom: een literaire reis die de diepten van menselijke emoties verkent en een blijvende indruk achterlaat.