Sneeuwvlokken in Teheran

Recensie van: Sneeuwvlokken in Teheran Auteur: Marjan Kamali werd in Turkije geboren; haar ouders zijn afkomstig uit Iran. Haar kindertijd bracht ze door in Kenia, Duitsland, Turkije, Iran en de Verenigde Staten. Ze studeerde aan Berkley, Columbia en New York University. Tegenwoordig woont Marjan met haar gezin in Boston. Wijze van lezen: E book gewonnen via Love To Read op Facebook. Een vooruitlees actie in ruil voor mijn recensie Uitgeverij: Ambo Anthos Genre: historische roman Cover en flaptekst: Een oudere vrouw houdt de hand van een jongere vrouw vast. Een honing gele goud gekleurde lucht voor hen. Zijn het een moeder en haar dochter of een oma en haar kleinkind? Informerende flaptekst. Die nieuwsgierig maakt en uitnodigt tot lezen van het boek. Mooie tekst: Hoofdstuk 21 pagina 10 en 11. Toen het vliegtuig daalde, werd Mina overvallen door een onverklaarbare opwinding, het duizelde haar zelfs even, en toen ze haar voorhoofd tegen het raampje drukte en naar de lichtjes onder zich tuurde, leek het alsof ze haar hand kon uitstrekken en die hele wereld kon verzwelgen. Een tel lang had ze het gevoel dat alles, echt alles, van haar kon zijn als ze dat wilde. Ze wilde uit haar stoel springen en ergens naartoe rennen, het maakte niet uit waarheen, maar ze wilde bewegen, het uitschreeuwen en iedereen vertellen dat ze die lichtjes geweldig vond. Ze wilde ze een voor een oppakken en ze in haar onbedekte haar stoppen, ze tegen haar lichaam drukken, ze voorzichtig op haar tong leggen en in haar mond laten smelten, tot heel New York in haar zat en haar warmte en licht bood en echt deel uitmaakte van haar, tot de lichtjes van die stad zo veilig in haar waren opgeborgen dat niemand ze ooit meer kon afpakken. Zodat die vrijheid in haar zat en voor de rest van haar leven uit haar ogen zou stralen. Voor altijd. Hoofdstuk 33 pagina 26 en 27: En toen begon het. Eerst één vlok en toen nog een, zo ijl als een droom. Ze landden op haar wimpers en haar tong en bestoven haar hand die de zijne vasthield. De sneeuw vulde de lege plekken tussen hun vingers en verbond ze tot één geheel, niet langer twee afzonderlijke handen. Terwijl ze tegen die boom leunde, van top tot teen in stof gewikkeld, met de gardisten slechts een paar meter verderop, voelde ze zich verrassend vrij. Zijn diepe stem droeg ver en liefkoosde haar en gaf haar het gevoel dat ze zweefde. Jaren en jaren na nu zou dit moment haar nog helder voor de geest staan. Precies op deze plek en op dit moment was ze verliefd geworden. Dat wist ze zeker. Maar zou dit alles zijn wat ze zouden krijgen? Zouden ze echt contact houden? Haar leven zou doorgaan, haar agenda was volgeboekt. In zijn echte leven had hij het druk met zijn werk. Maar niemand kon dit moment meer ongedaan maken. Niemand kon uitwissen wat er was gebeurd. Het moment dat hun handen elkaar hadden geraakt was het risico dat ze hadden genomen om hier te zijn meer dan waard. Het verhaal: Sneeuwvlokken in Teheran van Marjan Kamali is een meeslepende hartverwarmende roman over familie, onverwachte liefde en teruggaan naar je roots. Een tijdloos liefdesverhaal dat gaat over het verliezen van je thuis, ergens aarden en over familie. Teheran, 1985. Parviz en Darya vluchten met hun twee zoons en hun dochter Mina vanuit Iran naar de Verenigde Staten. Vijftien jaar later heeft Darya haar droom om wiskundige te worden opgegeven en zet ze haar talent voor cijfers in om aan de hand van spreadsheets de perfecte Iraans-Amerikaanse echtgenoot te vinden voor de inmiddels vijfentwintigjarige Mina. Mina is daar helemaal niet van gediend, en ze is ook ongelukkig met haar studie bedrijfseconomie. Het botst – met haar familie, met de Amerikaanse cultuur. Ze besluit terug te reizen naar Teheran om te ontdekken of het land dat ze zich herinnert nog bestaat, om zo verder te kunnen met haar leven. Darya besluit met haar mee te gaan op familiebezoek, en eenmaal terug komen ze eindelijk nader tot elkaar. Of blijft Darya nog steeds stiekem zoeken naar een echtgenoot? Sneeuwvlokken in Teheran van Marjan Kamali gaat over het verliezen van je thuis, ergens aarden en over familie. Mijn leesbeleving: De eerste indruk was goed. En ik vind het zeer beeldend geschreven. Daardoor zie ik alles voor me. Ik word volledig meegenomen in de belevenissen van deze Iraanse familie. De verschrikkingen tijdens de Iraanse oorlog. Maar ook van dingen die wij westerlingen ons moeilijk voor kunnen stellen: verplichting tot naleven van de islam en doe je dat niet dan heb je problemen die dodelijk kunnen aflopen. Maar ook is het een verhaal van hoop, vreugde, humor en vind ik het allemaal erg leerzaam. Een kijkje in de Iraanse cultuur met taal, cultuur en het eten. Ik heb genoten. De personages zijn als levende mensen voor me. Ik leefde ontzettend met hen mee. Diep respect voor deze mensen om hun geliefde vaderland Iran achter zich te laten en naar Amerika te vluchten. Wat moet dat hartverscheurend pijnlijk geweest zijn. Weggerukt van diegene die je lief en dierbaar was. Onzeker of je hen ooit weet ziet. Wennen in een vreemd land met andere gebruiken en een andere taal. En wat een lef om temidden van veranderingen toch vast te houden aan je eigen levenswaarden en overtuiging gen. Om daar in je eigen huis ook uiting aan te geven. Om als je buiten bent weer een verstikkend masker te dragen omdat je anders opgepakt wordt en niet weet of je dat overleeft. Je voelt de intense spanning in je lijf als de oorlog uitbreekt. Je niet meer zeker kunt zijn van jezelf. Het intense verscheurende verdriet als levens van dierbaren in een oogwenk vernietigen. Maar ook voel je de trots, en de opluchting van de ouders als ze realiseren dat ze de juiste keuzes gemaakt hebben voor de toekomst van hun kinderen. En het besef dat je je identiteit je komaf en je vaderland waar ter wereld je ook bent altijd meeneemt in je hart. Wat ook zeer goed wordt getoond is dat het niet alleen feest is in een veilig land als Amerika. Maar dat dat ook gepaard gaat met een grote mate van vallen en weer opstaan. De diep gewortelde liefde van een moeder voor haat kinderen. Haar zoektocht naar haarzelf wat ben ik meet als moeder en vrouw van? En wil ik al deze rollen wel? Geven dit verhaal een schat aan diepgang en mooie dialogen. De woorden in het Farsi, de Iraanse gebruiken en het eten en drinken ik vond het genieten. Een prachtig en liefdevol plot. Mijn mening: Ik geef 5 sterren. De opbouw, de gedetailleerde personage uitwerking, de beeldende schrijfstijl, het gevoel dat je door de ogen van de personages kennis maakt met een ander land, een andere cultuur, taal, religie, eten en drinken. Ik heb deze familie en hun vrienden in mijn hart gesloten. Bedankt Love to read dat ik dit schitterende verhaal mocht lezen en Marjan Kamali. Ik had nog nooit eerder iets van Marjan Kamali gelezen maar wil dit in de toekomst erg graag.