Nachtmerrie in de polder

Recensie van: Nachtmerrie in de polder “Nachtmerrie in de polder” is een meeslepende roman tegen de achtergrond van het fraaie, weidse en tikkeltje ruige landschap van de polder van Noord-Holland Noord. Auteur: Lonneke Kossen-Groot (1975) Lonneke Kossen-Groot woont met haar gezin in Noord-Hollandse Tuitjenhorn en is columnist bij de VrijRuiter. Van kinds af aan heeft zij een voorliefde voor paarden, op haar twaalfde krijgt ze haar eigen shetlandpony. Op jonge leeftijd schrijft ze schriften vol met paardenverhalen. Lonneke houdt het dichtbij zichzelf, de polder en de paarden zitten in haar hart. “Nachtmerrie in de polder” is haar debuutroman. Uitgeverij: Godijn Publushing Genre: roman Cover: Een oranjerode en geelwitte lucht. Ik zie een weiland en de zwarte contouren van een pony en een meisje dat bij het hoofd van de pony staat. Mijn nieuwsgierigheid is gelijk gewekt. Flaptekst: Spanning, herkenning en mysterie vechten om voorrang ik sta in de startblokken om dit verhaal te gaan lezen. De auteursfoto en informatie vind ik een ware toevoeging. Mooie tekst: Als het verleden je inhaalt en je dromen verwoest… Quote: Pagina 280: Roos tuurt door het grote keukenraam. Een groepje ganzen vliegt in V formatie richting het zuiden. Ze zucht. Nicky zal ook wel die kant op zijn. Als de storm en de regen uit de polder zijn weggetrokken komen de ganzen weer terug, maar of de storm in haar zusje ooit voorbij zal gaan… Her verhaal: Melissa keert, vanuit het bruisende Amsterdam, terug naar haar geliefde polder. De plek waar ze is opgegroeid en die ze achttien jaar geleden noodgedwongen is ontvlucht. Het verleden heeft ze achter zich gelaten, ze is klaar voor een nieuwe fase in haar leven. Samen met haar gezin betrekt ze een eeuwenoude stolpboerderij en start een pensionstal aan huis. Ze leeft haar meisjesdroom, totdat er van alles misgaat in haar stal. Angst en onzekerheid kruipen onder haar huid. Is het toeval of haalt her verleden haar in? Mijn leesbeleving: In mijn jeugd was ik een heus paardenmeisje dus vanaf de eerste bladzijde die ik las was ik gelijk weer terug in die wereld. Ik rook de geur van paarden. Ik voelde de druk van mijn benen tegen de warme paardenbuik, de teugels in mijn handen. De cadans van het paardenlijf. Maar ook die zenuwen bij het groeten vlak voor de proef. De auteur schrijft zo beeldend dat ik alles weer beleefde en voelde. Me innerlijk ontspande en me overgaf aan het geweldige gevoel van dichtbij paarden te zijn. De afwisseling tussen heden en verleden vind ik goed gedaan. Eerst begreep ik de link niet. Maar naar mate dat het verhaal vorderde en verleden en heden steeds dichterbij elkaar kwamen legde ik de puzzelstukken op hun plek. Toen werd er een enorme dreun bij mij duidelijk hoe het in elkaar stak. Heel ingenieus en origineel gedaan. De personages zijn allemaal gedetailleerd uitgewerkt. Alsof het echte mensen waren. Ik kon ze horen, zien en soms bijna aanraken. Hun emoties van pure angst, frustratie, woede maar ook van ontgoocheling, onstuimige passie en verdriet raakten mij diep. Iedere keer als ik las was ik compleet van de wereld. Op dat moment bevond ik mij volledig in het verhaal. Door de wisselingen in tijd en de elkaar in snel tempo opvolgende gebeurtenissen bleef ik continu geboeid door lezen. De spanningsboog is constant gespannen en zorgde voor vele bloedstollende momenten. Na enkele plottwists die qua intensiteit hun weerga niet kenden kwam de plot. Deze zag ik niet aankomen. De verhaallijnen komen bij elkaar. En niet op een voorspelbare manier. De personages moeten echt flink zweten en worstelen om datgene te bereiken wat hun vreugde en vrede schenkt. Soms met de adem van Magere Hein in hun nek. Er zit psychologische diepgang in de dialogen die de personages met zichzelf en anderen voeren. Dat maakt dit verhaal zo rijk, interessant maar laat de lezer ook lang in het mysterieuze ongewisse over alles. Totdat de lezer zelf de clou vat. Dan is het toch even oorverdovend stil. Dan besef je hoeveel gruwelijke pijn en pech iemand in een mensenleven kan hebben. Maar dat het ook je familie, je gezin en je naasten volledig kan ontwrichten. Dat een klein zaadje in iemand geplant kan worden en kan ontwikkelen tot een zeer gevaarlijke en dodelijk verblindende haat. En dat straf dan niet altijd de oplossing is. Maar meer het in contact blijven met elkaar. Met elkaar communiceren, elkaar in de ogen durven kijken. Erop vertrouwen dat de wereld niet vergaat maar ook geheeld kan worden. Mijn mening: Ik geef 5 sterren. Ik heb genoten van het heerlijke en onbezorgde gevoel en het voorrecht weer even dat paardenmeisje van toen te zijn. Als ik de postcode loterij win dan zou ik hetzelfde leven als Melissa ambiëren. Samen met mijn gezin op een boerderij en met lieve paarden en pony’s. De opbouw van dit verhaal is geloofwaardig en goed. Deze roman bevat psychologische diepgang waardoor ook het mysterieuze en zeer spannende van dit verhaal de lezer geboeid houdt tot aan de verassende plot. De schrijfstijl is beeldend en vlot. Ik was aanwezig in het verhaal tijdens het lezen. De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt en komen tot leven. Ik ben fan van de schrijfstijl van auteur Lonneke Kossen-Groot. Dit is een zinderende en veelbelovend debuut.