300 pagina's nagelbijten

<EM>Gerald Seymour</EM> is zo een auteur die ik normaal gezien straal voorbij zou lopen. Misschien dat de man wel iets goeds op papier kan zetten, maar het is gewoon mijn ding niet, dacht ik dan. Een spion die moet zien weg te komen uit Rusland, who cares? Vooral in een tijdperk waarin Bush en Blair gezellig op de koffie gaan bij vriend Poetin. Met als resultaat dat <EM>Seymour</EM>, van de drie boeken die ik van Crimezone kreeg, het langst bleef liggen. Volkomen onterecht, blijkt nu. Want <STRONG>Judaskus</STRONG> is met voorsprong de beste thriller van dit jaar. <br /><br />In wezen is <STRONG>Judaskus</STRONG> een spionage- en actiethriller, maar <EM>Seymour</EM> blijft niet steken in een sfeertje van "de Britse special forces zullen nu eens snel de vijandige wateren oversteken, landen op een verlaten stuk strand, enkele Russen afknallen, het doelwit kidnappen, en als een geest in de nacht terug verdwijnen om in het verre Engeland als helden onthaald te worden". Dat zit er natuurlijk ook in, maar <EM>Seymour</EM> tilt het genre naar een hoger niveau, dat van de psychologische thriller. Elk van de personages heeft ook een eigen persoonlijkheid: zo is er de gepensioneerde officier Mowbray, die niet kan verdragen dat zijn agent in Rusland aan zijn lot wordt overgelaten, en dan maar de touwtjes in eigen handen neemt. Tegenover hem staat de jonge Gabriel Locke, die vindt dat het redden van de spion de goede relaties met Rusland in gevaar brengt. Maar de echte strijd speelt zich af in het hoofd van de spion Victor Artsjenko, wiens familie veel te lijden had onder het Russische regime, en in dat van Joeri Bikov, de ondervragingsspecialist van de geheime dienst, die zich tijdens het verhoor voordoet als een vriend om Artsjenko genadeloos onder druk te zetten en hem een bekentenis te ontlokken. Bikov ondermijnt zo niet alleen de zenuwen van Artsjenko, maar ook die van de lezer, die veroordeeld wordt tot goed 300 pagina's nagelbijten. Een meesterwerk.