Dit boek boeit van het begin tot het eind. Een realistisch verhaal ten tijde van de watersnoodramp.

Nout is 12 en woont in Zeeland. Het huisje waarin hij met zijn familie woont staat in ‘het buurtje’ een verpaupert wijkje in het dorp. Het huis is krakkemikkig en klein, van enige luxe is geen sprake. Met een nieuwe baby op komst zijn de zorgen groot. Leen, de oudere broer van Nout neemt het met de regels niet zo nauw en zorgt op zijn manier voor extra inkomen. Dit maakt hem niet bepaald populair in het dorp. Daar bovenop komt dan ook nog dat de familie niet bepaald kerkgezind is, wat ook al niet meehelpt om in de smaak te vallen bij de omgeving. Als de ouders met de jongere kinderen tijdelijk bij een tante aan de kop van het eiland intrekken totdat de baby geboren is blijven Nout en Leen alleen achter. En dan mag Nout stiekem mee op smokkeltocht. Dit is het begin van een spannend avontuur. Maar in vergelijk met wat de nietsvermoedende broers nog boven het hoofd hangt stelt het smokkelavontuur maar weinig voor. Want na een hevige storm met springtij breken de dijken door en loopt het eiland onder water. De huisjes uit ‘het buurtje’ liggen pal achter de dijk en zijn kwetsbaar. De overstroming maakt alle eerdere problemen waarover Nout zijn hoofd brak tot peanuts. Hoe kon hij zich druk maken over een paar voetbalschoenen, geroddel van anderen en meer van dat soort hoofdbrekens? Overleven is ineens het enige dat nog telt. Leen en Nout moeten vechten tegen het water, ze doen hun uiterste best. Ondertussen plopt de ware aard van sommige dorpsgenoten op en die blijkt niet altijd even goed. Zoals zo vaak zijn ook in dit verhaal juist de mensen waarvan men het niet zou verwachten de ware helden. Een spannend verhaal over menselijk leed tijdens een vreselijke ramp. Kunnen Leen en Nout het hoofd boven water houden? Zien ze hun ouders en zusjes nog terug? Je leest het allemaal in dit levensechte verhaal over de ramp van 1953. Omdat mijn eigen vader de ramp zelf heeft meegemaakt en er alles over heeft verteld kan ik met zekerheid zeggen dat dit verhaal realistisch is. Het zou echt gebeurd kunnen zijn. In het echt dreven er natuurlijk niet alleen dierlijke kadavers in het water en waren de details nog gruwelijker. Maar Ineke Mahieu heeft het toegankelijk gemaakt voor kinderen door haar weloverwogen keuzes over wat wel en niet te benoemen. Het dorp waar dit zou spelen is volgens mij ook fictief maar wel zoals het gegaan is in die vreselijke rampnacht van 1953. Het zal kinderen inzicht geven in dit stukje van de Nederlandse geschiedenis en hun doen beseffen hoe belangrijk de Deltawerken zijn voor de veiligheid van ons landje. Ik las het boek achterelkaar uit en geef het 5 dik verdiende sterren!