Een paar dagen sprakeloos na het lezen van het boek

Forugh Karimi vluchtte op haar 25e samen met haar man naar Nederland. Ze is van jongs af aan al bezig met schrijven en heeft in Kabul op 19-jarige leeftijd een prijs gewonnen voor een kort verhaal. Ook vertaald ze boeken van o.a. Zwagerman en Nijhoff naar het Farsi. De moeders van Mahipar is haar debuutroman. Lolo komt samen met haar drie jarige zoontje Ramín Sam Manzèl uiteindelijk in Nederland aan, nadat ze gevlucht zijn uit Afghanistan . Ze praat niet over haar afkomst en heeft geen contact met haar familie, eigenlijk wil ze met niemand in contact komen en ze is erg op haarzelf. Haar zoon is haar alles, voor hem heeft ze echt alles over. Hij weet niets over hun verleden of familie en dit frustreert hem weleens. Hij krijgt wel de vrijheid om vrienden te maken en studeert af als radioloog. Het boek wordt vanuit verschillende perspectieven verteld. Vanaf de eerste pagina zit je al in het verhaal en is wegleggen geen optie meer. Door de verschillende verhaallijnen in heden en verleden wil je door blijven lezen. De personages zijn zo goed neergezet dat je totaal met ze meevoelt en denkt. Het verhaal klopt van begin tot eind. Het is spannend, maar ook erg inlevend geschreven. In een gedeelte van een brief die Forugh aan haar lezers schrijft zegt ze het volgende: “De moeders van Mahipar vertelt het verhaal van een familie die uit elkaar gerukt wordt door de oorlog en waarvan de leden verspreid over de wereld ieder een eigen lot tegemoet gaan. Met deze roman wil ik mijn volk een gezicht geven, met alle menselijke nuances dat het verdient, in een verhaal over liefde, vriendschap, geweld, mededogen, en tot slot over de zoektocht naar een bewoonbaar ‘thuis’.” Het duurt even voordat ik aan deze recensie begon, want eigenlijk doe je met alles wat je over dit verhaal zegt het verhaal te kort. Ik was echt een paar dagen sprakeloos nadat ik het gelezen had.