Een boek wat je ogen opent

Vanaf moment één dat je dit boek open slaat, en Catherine Bruton je Aya leert kennen weet je dat ze in je hart zit en er niet meer uit gaat. Aya is elf jaar oud en met haar vader, moeder en broertje gevlucht vanuit een door oorlog verscheurd Syrië. Haar vader heeft de reis helaas niet mogen voltooien en Aya de opdracht gegeven goed voor haar moeder en broertje te zorgen. In Manchester is Aya dan ook degene die alles regelt. Wanneer ze wacht op hulp in het buurthuis hoort ze muziek. Wanneer ze een balletklas ziet roept dit herinneringen op aan haar eigen balletlessen in Syrië. Hier leert ze vriendschap kennen en durft ze de toekomst weer in de ogen te kijken. Catherine Bruton heeft met de balletschoenen van Aya een boek neergezet wat zich richt op de jonge lezer maar wat eigenlijk een boek is dat iedereen zou moeten lezen. Een boek wat je inzichten geeft in het leven van vluchtelingen, de hel die zij doorstaan en hoe moeilijk het kan zijn om in een nieuwe wereld opnieuw te moeten beginnen. Bruton doet dit met een schrijfstijl die mooi te noemen is. Mooie zinnen met een duidelijke verbeelding erin schetsen de wereld waar je naar kijkt. Dialogen blijven kort, dit is soms jammer: zeker de dialogen bij volwassenen onderling hadden, ook met de jonge doelgroep in het oog, meer diepgang kunnen hebben. De schrijfster houdt de aandacht erbij door flashbacks te gebruiken. Waar de gewone hoofdstukken op elkaar aansluiten en een verhaal vormen doen de flashbacks dat eigenlijk ook. Met als bij-effect dat de flashbacks ook een aanvulling vormen op het hoofd-verhaal. Bruton weet een hele goede mix te maken tussen een enerzijds het zware onderwerp rondom vluchtelingen en tegelijkertijd een lieflijk en luchtig verhaal over ballet en toekomstdromen. Een boek wat ieder kind en iedere volwassene eigenlijk zou moet lezen omdat het je ogen opent.