Nummer zeven is een tegenvaller

De basisvoorwaarde voor een geslaagde thriller is het creëren van spanning. De auteurs zijn daar niet in geslaagd. Het lijkt er op dat we het allemaal al eens eerder gelezen hebben. Het verhaal is goed geschreven, laat dat maar aan het geroutineerde auteursechtpaar over, maar het is en blijft een vlak verhaal. Zonder twijfel het minst geïnspireerde deel uit deze mooie reeks. De eerste vijfenzeventig procent van het boek zijn inspiratie- en futloos. Ik heb me er werkelijk doorheen moeten worstelen in de verwachting dat het wel goed zou komen. De laatste 60,70 bladzijden zijn opmerkelijk goed. Echter, het is te laat en te weinig om de negatieve indruk te wissen. Het verhaal draait om bepaalde criminele effecten, gerelateerd aan het coronavirus. Het is niet verrassend dat Cilla & Rolf Börjlind de coronacrisis als basis nemen voor een thriller. Maar is het achterhaald. Consciëntieuze journalisten hebben in talloze artikelen uit en te na beschreven wat de verschrikkelijke impact is van het coronavirus op patiënten die in coma op de intensive care moesten verblijven. In mijn ogen veel en veel beter dan in dit boek gebeurd. Gelikt? Regelmatig is het te gelikt, te clichématig. Je moet er maar eens op letten hoe vaak het modieuze woord respect terugkomt in het boek. Te prijzen valt opnieuw de maatschappelijke betrokkenheid van de auteurs. Zoals daar zijn de ronduit walgelijke praktijken van de nertsenfokkers. Het is meer van hetzelfde en dat betekent goed, af en toe het routineuze zeer goed zelfs. Maar die verrassing, die is er af. Voorspelbaar dus? Ten dele, Cilla & Rolf weten hoe ze hun lezers moeten inpakken. De Samaritaan is het zevende boek inde serie rond Tom Stilling en Olivia Rönning. Na het lezen van de helft van ' De Samaritaan' kwam het gesprek op het boek. ‘Wat vind je er van', werd me gevraagd. Mijn antwoord was duidelijk. ' Het valt niet mee, het moet echt beter worden’. Dat is het niet geworden. Het prima slot maakt het niet meer goed.