Knus en vrolijk feelgoodverhaal

3,5 sterren Wie graag (Britse) feelgood leest, kan niet om de bekende namen zoals Jill Mansell of Jenny Colgan heen. Maar minstens zo actief in het genre is Lucy Diamond. Met al zo’n twintig romans op haar naam, gaat ook zij al een hele poos mee in feelgood-land. Liefde in het strandcafé werd in 2011 al eens eerder uitgegeven met de titel In het diepe. Zo blijkt maar wat een tijdloze schrijver Diamond is: ruim een decennia later is dit verhaal nog steeds een heerlijke feelgood om van te genieten. De dromerige Evie is altijd al het zwarte schaap van de familie geweest. Waar haar oudere zussen het perfecte leven voor zichzelf hebben opgebouwd, heeft Evie een spoor van mislukte carrières als actrice, fotografe en zangeres achter zich gelaten. Nu zit ze vast: haar leven lijkt zomaar aan haar voorbij te gaan. Als haar lievelingstante echter plotseling overlijdt, erft Evie haar strandcafé in Cornwall en wordt ze gedwongen een nieuw leven op te bouwen. Haar familie heeft weinig vertrouwen in een succesvolle afloop. Desondanks is Evie vastbesloten haar leven voorgoed op de rails te krijgen. Zal het café aan het strand, samen met haar liefdesleven, nu eindelijk tot bloei komen? Het eerste wat in het hoofd van de doorgewinterde feelgood-lezer opkomt is: ken ik dit verhaal ergens van? De plot heeft sterke gelijkenissen met de boeken van concullega’s als Jenny Colgan. Dat hoeft elkaar op zich niet te bijten. Dit verhaal van Diamond is evengoed een vrolijk en makkelijk lezend verhaal. Over opnieuw beginnen. Jezelf bewijzen. En natuurlijk de liefde. Diamonds kracht zit hem dan misschien niet in de meest originele plot, haar personages daarentegen zijn hartverwarmend. Met die typische Britse vriendelijkheid, is Evie een zorgzaam en zachtaardig personage gebleken. Het feit dat ze onterecht het zwarte schaap van de familie is, die zich nu moet zien te bewijzen, maakt haar direct een beminnelijk en herkenbaar personage. Diamond moet het, in vergelijking met andere boeken die zich settelen in de mooiste kustplaatsjes van Engeland, iets minder hebben van de beeldende schrijfstijl, maar evengoed straalt de sereniteit van het papier. Het kneuterige van het dorpsleven maakt het een knus verhaal, waarbij alle andere personages ieder zo hun bijdrage leveren aan het totaalplaatje. De lezer zal zich op ontspannen wijze laten meevoeren in dit simpele, maar serene verhaal. Een tikkeltje slowpace met niet al teveel gekke wendingen, maar genoeg om de lezer te onderhouden én nieuwsgierig te maken naar de vervolgdelen. Want wat blijkt: in al die jaren na de eerste uitgave in 2011, blijkt Diamond nog minstens drie vervolgdelen te hebben geschreven. Dat belooft heerlijk luchtige (kerst)verhalen. Nu nog hopen op een vertaling ervan..