Heerlijke enemies-to-lovers in kerstsferen

Chloe Liese schrijft vanuit haar overtuiging dat iedereen een liefdesverhaal verdient. Haar verhalen zijn dan ook een schot in de roos wat romantiek betreft. Net als zijzelf, maakt ze van haar heldinnen vaak neurodiverse personages. Hiermee de romcom beleving een diepere onderlaag gevend. Zo ook met het romantische kerstverhaal Het Mistletoe Motief. Hij haat de feestdagen. Zij kan er geen genoeg van krijgen. Los van het feit dat ze allebei bijzonder kerstige namen hebben, hebben Jonathan Frost en Gabriella Di Natale maar één ding echt gemeen: ze hebben een hekel aan elkaar. Of nouja, dat én het feit dat ze beide in een van de meest geliefde boekwinkels van de stad werken. Maar wanneer blijkt dat de boekwinkel financieel op instorten staat, worden ze opeens geconfronteerd met een nieuwe ongelukkige overeenkomst: dreigende werkloosheid. Het mistletoe motief is een typische enemies-to-lovers, gegoten in een sfeervol kerstverhaal dat zich afspeelt in een boekwinkel. Hoe perfect wil je het als feelgood-liefhebber hebben? Het boek wordt her en der vergeleken met The Hating Game, en hoewel het verhaal zeker gelijkenissen kent, is de sfeer in het boek toch anders. Misschien is het het kerstige decor, misschien het idyllische van een boekwinkel als setting; maar Het mistletoe motief is zeker weten romantischer. De personages zijn erg innemend. Met name Gabby, met haar autistische eigenschappen, straalt een lieflijkheid uit die van het papier spat. Zonder dat haar autisme teveel benadrukt wordt in haar karakterontwikkeling, maakt het haar desalniettemin een verfrissend personage. Het geeft haar een bepaalde kwetsbaarheid en onzekerheden die realistisch aanvoelen. Ook Jonathan is zonder de standaard knappe en robuuste hunk te zijn, een charmante tegenspeler. Hoewel de personages wel gevoed zijn met behoorlijk wat clichés en hier en daar wat meer diepgang hadden verdiend, heeft Liese er een fijne cast van gemaakt. Te wijten aan het feit dat dit boek met slechts 200 pagina’s een novelle is, worden sommige ontwikkelingen net niet diepgaand genoeg uitgewerkt. Tóch maakt Liese er een compleet en afgerond verhaal van. Met soepele dialogen en levendige achtergrondomschrijvingen, snijdt haar schrijfstijl als een mes door een pakje boter. De overduidelijke chemie tussen de hoofdpersonen spat van het papier. En hoewel het behoorlijk voorspelbaar is hoe het liefdesverhaal zich zal ontwikkelen, tóch laat de lezer zich gewillig meevoeren in deze romance. De spanning die tussen de twee wordt opgebouwd heeft een goed verloop, wat zal resulteren in knallend (en spicy!) vuurwerk. Tegen het einde van het boek gaat Liese nét even over het randje van zoetsappigheid, waar alle clichés van een liefdesverhaal bij gehaald worden. Daarin had de auteur iets beter kunnen doseren, maar zoals ze zelf pretendeert: iedereen verdient een liefdesverhaal. En het was een waar genoegen om die van Gabby en Jonathan te mogen zien opbloeien.